Εχθές παραβρέθηκα στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στη Θεσσαλονίκη. Ως συνήθως υπήρξαν και ενδιαφέροντα ταινιάκια και αδιάφορα. Μεγάλη απογοήτευση γεύτηκα από τις ελληνικές συμμετοχές, που δεν είχαν και πολλά να μας πουν. Με δυο λόγια φτωχές και σε προβληματισμό και σε σενάριο και σε σκηνοθεσία.
Οι γαλλικές παραγωγές από την άλλη είχαν όλες το στοιχείο του χιούμορ, που σε έκαναν να χαμογελάς με συμπάθεια, ακόμη κι αν ήταν φτωχές όσον αφορά τα μηνύματα.
Αντιθέτως, ενθουσιάστηκα από την αμερικάνικη ταινία The Butterfly Circus, που είχε ως κεντρικό νόημα πως ο άνθρωπος μπορεί να καταφέρει τα πάντα, αρκεί να το θελήσει και να προσπαθήσει. Δέχομαι πως η ιδέα είναι κλισέ, πως οι Αμερικάνοι μετουσιώσαν σε ταινία για ακόμη μια φορά το american dream.
Όμως εμένα αυτή η εμμονή μού αρέσει! Είναι σπουδαίο να σε μεγαλώνουν με την ιδέα πως μπορείς να πετύχεις ό,τι ονειρευτείς, αρκεί να το προσπαθήσεις. Είναι ωραίο να έχεις ως πρότυπα ανθρώπους που ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Είναι ωραίο να σού λένε πως έχεις υποχρέωση να ζήσεις μια ζωή γεμάτη…
Να τι λείπει από την ελληνική κοινωνία: το όνειρο, η ελπίδα, η προσπάθεια!
To The Butterfly Circus διαρκεί 20 λεπτά. Αξίζει να το δείτε!
βαθύτατα ανθρώπινη , πολύ συγκινητική, μου άρεσε, δίνει ένα μάθημα ζωής, μπορείς να κάνεις την υπέρβαση, να ξεπεράσεις και να διευρύνεις τα όρια σου… απλά υπέροχη