Η τηλεόραση κάνει μασάζ τις προκαταλήψεις μας, χρησιμοποιεί καθησυχαστικά κλισέ για να αποκοιμηθούμε ή διεγείρει τα αντανακλαστικά μας, μας ερεθίζει και μας αφηνιάζει με τις διαφημίσεις της και μας μετατρέπει σε καταναλωτικά ζόμπι. Αντιπροσωπεύει μια συλλογική νοητική παθολογία που εκφράζεται με την επέλαση της σαχλαμάρας, της κακογουστιάς, τη λαϊκή χυδιαότητα, την έκπτωση των αξιών, τη φτήνια και την αποθέωση της κενότητας. Η τηλεόραση μας νίκησε κατά κράτος και ο κόσμος μας της παραχωρήθηκε ως έπαθλο -για την ακρίβεια παραδόθηκε στα <<τηλε-παράσιτα>> που μπρυκάζουν την ίδια τους τη σήψη. Ακόμη και η πολιτική κατάντησε παιχνίδι των μηχανισμών της τηλεόρασης, η οποία διασυνδέθηκε με τον εθνολαϊκισμό για να απαξιώσει την κριτική πολιτική σκέψη.
Από τη στιγή που το τηλεκοντρόλ μας πάντρεψε με τον καναπέ, το ζάπινγκ έγινε αντανακλαστικό της παραίτησης από την πρωτοτυπία του ζειν, από την αυθεντικότητα της ύπαρξης. Η σκλαβιά του μέλλοντος λέγεται τηλεοπτική απόλαυση. Κρατώντας το τηλεκοντρόλ νομίζουμε πώς ελέγχουμε την τηλεόραση αλλά στην ουσία εκείνη είναι που μας ελέγχει, μας λούζει με εικόνες και μας ναρκώνει. Αναισθητοποιεί τους τηλεθεατές και τους μεταμορφώνει σε παθητικούς πειθήνιους υποτελείς του Συστήματος. Με άλλα λόγια η τηλεόραση προωθεί την κουλτούρα των ζωντανών-νεκρών.
Ζούμε στην εποχή του <<πολέμου των memes>>. Τα memes (μιμίδια: <<ιοί>> πληροφορίας που μεταδίδονται από εγκέφαλο σε εγκέφαλο) παλεύουν συνεχώς για να αιχμαλωτίσουν το φαντασιακό μας, για να μας αποικίσουν εσωτερικά. Η τηλεόραση -στην άθλια, εμπορευματοποιημένη μορφή που υφίσταται σήμερα- είναι ένας μηχανισμός προώθησης καταναλωτικών και υποδουλωτικών συμπεριφορών, δηλαδή αρνητικών memes, στους τηλεθεατές της. Κατέληξε ένα επικοινωνιακό εργοστάσιο του Τίποτε.
Δεν συμφωνώ με όσα καταλογίζεις στην τηλεόραση. Την τηλεόραση τη θεωρώ άκρως μορφωτική. Όταν κάποιος την ανοίγει στο δωμάτιο που είμαι, αμέσως σηκώνομαι και πηγαίνω σε άλλο δωμάτιο, για να διαβάσω ένα βιβλίο.
Μια καθηγήτρια και δημοσιογράφος αναφέρει, ότι το κοινό έχει την μορφή πυραμίδας.. Στην βάση της ανήκουμε όλοι ,ανεξάρτητα από το επίπεδο και την μόρφωση ,γιατί η βάση αντιπροσωπεύει τα βασικά-πρωτογενή ένστικτα που διαθέτουμε όλοι μας… Θέλοντας και μη γεννιόμαστε με αυτά… Όσο ανεβαίνει η πυραμίδα το πλήθος διαφοροποιείται… Η τηλεόραση λοιπόν και τα κανάλια ειδικότερα, γνωρίζοντας το παραπάνω και αποζητώντας την προσοχή μας (άρα κομμάτι από την πίτα της τηλεθέασης),προβάλλουν προγράμματα που θεωρούν ότι μπορούν να «πιάσουν» σε όλους …
Γι’αυτό και παρατηρείται αυτή η κατάσταση σήμερα… Νομίζω ,πως ένας άνθρωπος που έχει τις σωστές προσλαμβάνουσες θα «απολαύσει», όταν το επιλέξει ,χωρίς να υποδουλωθεί…. Προσωπικά θεωρώ, ότι η βάση έπρεπε να τεθεί όχι στο πώς η τηλεόραση υποδουλώνει ,αλλά στο πώς οι οικογένεια έχει γαλουχήσει το άτομο ,ώστε ν’αναγνωρίζει τι βλέπει όταν το βλέπει…
Διαφωνώ. Για να εισπράξεις μισή ώρα «ουσίας», πρέπει να ανεχτείς 15 λεπτά διαφημίσεων
και άλλη μια ώρα zapping. Επιπλέον, ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάμε τη δύναμη της κακογουστιάς. Έχετε προσέξει (παρευρισκόμενοι σε χώρο όπου υπάρχει ανοιχτή τηλεόραση)
πως μας μαγνητίζει; Scary stuff.