«Γι’ αυτό οι κατέχοντες την Γνώση δεν αρέσκονται στους πολλούς, ούτε οι πολλοί τους θέλουν. Τους θεωρούν μανιακούς και τους περιγελούν, και τους μισούν και τους καταφρονούν και σε ορισμένες περιπτώσεις τους φονεύουν.

»Τις συζητήσεις με τους πολλούς να τις αποφεύγεις. Δεν θέλω να τους αποφεύγεις από φθόνο, αλλά διότι από τους πολλούς θα θεωρηθείς γελοίος. Και αυτά τα λόγια έχουν ελάχιστους ακροατές και σύντομα ούτε λίγους θα έχουν. Έχουν κάτι ιδιαίτερο μέσα τους αυτά τα λόγια…»

Ερμητικά Κείμενα, Ερμής Τριμέγιστος, αποσπ. 11,4-5

«Quanto si mostra meno tanto e pui bella» (όσο λιγότερο δείχνεται, τόσο oμορφότερο είναι)

Μεσαιωνικό Μυητικό Ρητό

«Με έβαζαν να ορκιστώ τους πιο φοβερούς και τρομερούς όρκους μυστικότητας, για να έρθουν μετά να μου εμπιστευτούν με απόλυτη μυστικότητα το… Εβραϊκό  αλφάβητο»

Άλιστερ Κρόουλυ

 Αφορμή για αυτό το κείμενο παίρνω από διάφορα γεγονότα που έρχονται κατά καιρούς στην επικαιρότητα, από διάφορες συζητήσεις που γίνονται συχνά μεταξύ των ανήσυχων και των ‘‘ψαγμένων’’, αλλά και από προσωπικές εμπειρίες…

Το θέμα αφορά σε εκείνο το είδος της μυστικής γνώσης, σ’ ένα θρυλούμενο απόκρυφο μυστικό, που αφήνεται να εννοηθεί πως πρέπει να μένει περιορισμένο σε έναν μικρό κύκλο μυημένων, να ψιθυρίζεται μονάχα ανάμεσα σε λίγα κι επιλεγμένα άτομα, προστατευμένο από τους πολλούς και τους αδαείς…

Το σενάριο και τα ερωτήματα

Οι διάφορες νεομυθολογίες περί Μυστικής Γνώσης – που όπως όλες οι νεομυθολογίες, εκτός από τα πολλά επινοημένα στοιχεία περιέχουν και ψήγματα αληθειών – ισχυρίζονται πως οι αθώοι κάτοικοι αυτού του πλανήτη θα έπεφταν εμβρόντητοι από τα σύννεφα αν μάθαιναν, σε σχέση με αυτά που παρουσιάζονται σαν δήθεν ιστορικές αλήθειες, πώς ακριβώς ελέγχεται η Γνώση δια μέσου των αιώνων και πώς υποκινούνται τα γεγονότα παρασκηνιακά μέσα σε κάθε εποχή, από τα διάφορα μυστικά κέντρα εξουσίας.

Γιατί η Γνώση είναι Δύναμη υποστηρίζουν και, φυσικά, η κάθε εξουσία την θέλει δική της. Και καθώς οι εξωτερικές μορφές της εξουσίας αλλάζουν, ο κοινός παρανομαστής όλων, ο έλεγχος δηλαδή της ανθρωπότητας, εξακολουθεί να διατηρείται μέσα από μία μυστική γραμμική συνέχεια από τα διάφορα Ιερατεία και τα παρακλάδια τους δια μέσω των αιώνων. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ο απλός κόσμος να βρίσκεται σε πλήρη άγνοια για το τι διακυβεύεται πίσω από την πλάτη του, και όσα μαθαίνει να προέρχονται είτε από αμυδρές πληροφορίες είτε από τις τελικές συνέπειες ενός μυστικού πολέμου…

Ενώ λοιπόν αυτά ισχυρίζονται οι διάφορες νεομυθολογίες και οι φήμες, ο κοινός κόσμος, με το απλό σκεπτικό του, μένει να αναρωτιέται :

Γιατί πρέπει κάποια πράγματα να κρατιούνται μυστικά ; Γιατί δεν πρέπει να μιλάμε για κάποια πράγματα σε μη γνώστες ; Ποιά είναι τα κριτήρια για τους εκλεκτούς που κατέχουν αυτήν την ‘‘Γνώση’’ ;

Ποιός αποφασίζει για το ποιος θα γνωρίζει και ποιος όχι ;

Αν γνωρίζεις κάτι, που μπορεί να βοηθήσει κάποιον, γιατί να μην το κάνεις άμεσα ;

Γιατί κάποιοι να αποφασίζουν για μένα ;

Παρακάτω θα παρουσιάσουμε εν συντομία δύο από εκείνες τις απόψεις που υποστηρίζουν αντίστοιχα τις δύο διαφορετικές πλευρές του ζητήματος.

Άποψη 1^η : Ο κόσμος δεν είναι έτοιμος να μάθει

Σύμφωνα με την μία άποψη, υπάρχει εκείνη η Γνώση που πρέπει να κρύβεται επειδή η ανθρωπότητα δεν είναι ακόμη αρκετά ώριμη για να την δεχτεί. Σε περίπτωση που αυτή η Γνώση αποκαλυφθεί πρόωρα κινδυνεύει να εκφυλιστεί από τους ανθρώπους.

Ο συνηθισμένος κόσμος μάς έχει δείξει ότι σκανδαλίζεται εύκολα από γεγονότα που δεν μπορεί να ελέγξει όλες τις παραμέτρους τους, από πράγματα που δεν κατανοεί και τα οποία μεταφράζει βιαστικά σύμφωνα με τις δικές του προκαταλήψεις και συσκοτισμένες ιδέες.

Οι διάφορες θρησκείες ανά τον κόσμο, για παράδειγμα, λέει η άποψη αυτή, είναι αποτέλεσμα της κοινοποίησης μιας τέτοιας Γνώσης στους ανθρώπους. Από κάποια φωτισμένα άτομα δόθηκε μια διδασκαλία, αλλά στην συνέχεια οι κοινοί άνθρωποι, μέσα στην αδυναμία τους να την κατανοήσουν, την μετέτρεψαν σιγά-σιγά σε μια απλή θρησκεία, σ’ ένα τυπικό τελετουργικό, σε μια δοξασία δίχως νόημα, ή ακόμη χειρότερα την διαστρέβλωσαν καταστρέφοντάς την.

Έτσι, μια τέτοια Γνώση πρέπει να δίνεται μόνο σε λίγους, που έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα για να την δεχτούν και για τους οποίους έχει εξασφαλιστεί, όσο γίνεται περισσότερο, ότι δεν θα την αλλοιώσουν ή παρερμηνεύσουν.

Άποψη 2^η : Δεν κρύβουν καμία γνώση

Σύμφωνα με την άλλη άποψη, όμως, η Γνώση που απλώς προσφέρεται σε λίγους μυημένους, μέσα από ξερά τυπικά και μυητικές κλίμακες, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι μια χρήσιμη γνώση. Οι λίγοι μυημένοι δέχονται αυτήν την Γνώση σαν έτοιμη και αναμασημένη τροφή, την οποία οι ίδιοι δεν μπορούν να επεξεργαστούν, και το μόνο που μπορεί να τους επιφέρει είναι η μετατροπή τους σε πειθήνια όργανα των καθοδηγητών τους.

Υπάρχει μια ιστορία σύμφωνα με την άποψη αυτή, που αναφέρεται σε έναν επιτυχημένο ζαχαροπλάστη και σ΄ έναν παραδοσιακό αρτοποιό μάστορα. Ο πρώτος χρησιμοποιούσε έτοιμα εμπορικά πακέτα στην δουλειά του, έβαζε την πλάτη μπροστά όταν πρόσθετε διάφορα συστατικά και αρώματα, κι όλο καυχιόταν για τα μυστικά του. Ο δεύτερος δούλευε με πρωτογενή υλικά – αλεύρι, βούτυρο, ζάχαρη, αυγά – τα οποία διάλεγε μόνος του, και ακολουθούσε την σοφή του τέχνη έτσι όπως είχε προκύψει μέσα από την δική του εμπειρία. Αν κάποια στιγμή συζητούσες και με τους δύο για το πώς φτιάχνουν τα προϊόντα τους, ο πρώτος θα σου απαντούσε με κρυψίνοια πως «αυτά είναι μυστικά της δουλειάς», κι αν τον πίεζες περισσότερο το πολύ να πρόσθετε αδιάφορα πως «έτσι απλώς πρέπει να συμβαίνει για να γίνεται η δουλειά». Ο δεύτερος, όμως, αν τον ρωτούσες, θα σου απαντούσε με χαρά και μεράκι για όλη την πορεία της δουλειάς του, για τους κανόνες και τα συστατικά που χρησιμοποίησε, και την χαρά της δημιουργίας.

Σύμφωνα με την άποψη αυτή, κανένα πραγματικό μυστικό δεν μπορεί να μεταλαμπαδευτεί μέσα από μυστικές οργανώσεις και τυπικά. Τα μυστικά αποκτιόνται μόνο με την πείρα και δεν είναι δυνατό να μπουν σε λόγια, δεν μπορούν να προσφερθούν έτοιμα γιατί έτσι αυτομάτως ακυρώνονται.

Συνωμοσιολογικός επίλογος

Ίσως τελικά να είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς τις αντιφάσεις και τα παράδοξα όταν ασχολείται με όλα αυτά. Και ίσως όλα αυτά να καταλήγουν σε ένα πολύπλοκο παιχνίδι συνωμοσιών, ανάμεσα σε ομάδες που κινούνται στην σκια και στο φως, ένα περίτεχνο σκακιστικό παιχνίδι, από αυτά που ετσι κι αλλιώς συντελούνται στο προσκήνιο αλλά και στα παρασκήνια του κόσμου μας.

Καταλήγοντας, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από παλαιότερα γραφόμενα του συγγραφέα Παντελή Γιαννουλάκη στο forum του antidogma :

«Πολλές φορές καλούνται άνθρωποι να συμμετέχουν (να «μυηθούν» ; ) σε μια τέτοια ομάδα, προφανώς για να πάρουν κάποια διδασκαλία, χωρίς όμως να ξέρουν ποια ακριβώς είναι αυτή, διότι είναι μυστική, γεγονός που είναι παράδοξο ή ευτράπελο. Είναι σαν να θέλεις να περάσεις σε μια σχολή στο πανεπιστήμιο, αλλά να μην ξέρεις – ή να μη σου λέει – τι θα διδαχθείς σε αυτήν.

»Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, αυτό θα ήταν κάτι άκυρο, κι όμως εδώ αυτές οι ομάδες αντλούν κύρος από αυτό το γεγονός. Είναι πολύ παράξενο, και αυτό από μόνο του θα έπρεπε να βάζει σε σκέψεις τους ενδιαφερόμενους. Το «δεν σου λέμε τι είναι αυτό που θα μάθεις, μέχρι να μας αποδείξεις ότι είσαι άξιος να το μάθεις», είναι μια τεχνική με πολλές ερμηνείες και πολλές πιθανότητες κατάληξης ως προς τον σκοπό της. Το παραπάνω, είναι δικαιωμένο μόνο στις «συντεχνίες». Ίσως γι’ αυτό, κάποιες από αυτές τις οργανώσεις να ξεκίνησαν ως συντεχνίες, και μπορεί να είναι ακόμη, κατά κάποιο τρόπο.

»Οπότε, φαίνεται να έμεινε η συνήθεια ή η βεβαιότητα, ότι είναι εύκολο να παρουσιαστεί κάποιος σαν μύστης, αν μιλάει για τα μυστήρια με μυστηριώδη τρόπο, δηλαδή με υπαινιγμούς, και δείχνει ότι υπάρχει κάτι «μυστικό». Έτσι, αποκτά το κύρος του «μυστικιστικού».

»To πρόβλημα που υπάρχει σήμερα, όμως, είναι ότι το μυστικιστικό δεν είναι πλέον κρυφό. Πλέον συμβαίνει το αντίθετο: κρύπτεται δια της φανέρωσής του. Μπορείς να μιλάς καθημερινά γι’ αυτό, να το δείχνεις, να το εφαρμόζεις, κι όμως κανείς να μην καταλαβαίνει το παραμικρό, και άρα να είναι πάλι κρυφό.

»Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι οι οργανώσεις ή ό,τι άλλο, που είναι γνωστές και διαφημίζονται, που έχουν οδηγήσει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο όλους να συζητούν για αυτές και να αναρωτιούνται, που επιχειρούν επιρροή ή χειραγώγηση του ενός ή του άλλου συστήματος, που κάνουν δικτύωση των μελών τους για τα οφέλη της δικτύωσης, που έχουν να επιτεύξουν το ένα ή το άλλο σχέδιο, κλπ, κλπ, είναι φανερό ότι όλα αυτά τα κάνουν για να καλύψουν το μεγάλο κενό: δεν κατέχουν κάποια μυστικά. Και ακόμη και αν κατέχουν κάποια μυστικά, είναι βέβαιο πως πρόκειται για μυστικά που οι ίδιες έχουν επινοήσει, ή για ζητήματα που αυτοί τα έχουν μετατρέψει σε «μυστικά» (δηλαδή σε ζητήματα των μυστών). Προσοχή : και ο κόσμος είναι γεμάτος μυστικά. Δεν ξέρω κανέναν χώρο που να μην έχει τα μεγαλύτερα μυστικά. Μέχρι και οι υδραυλικοί και οι οδοκαθαριστές έχουν μεγάλα μυστικά. Πόσο μάλλον όλοι οι υπόλοιποι.

»Από όλα τα παραπάνω, εύκολα μπορεί κανείς να εξάγει το συμπέρασμα, πως όλα τα σχετικά με μυστικές εταιρίες, οδηγούν απλώς σε ζητήματα συνωμοσιών. Δεν θα αδικούσα καθόλου κάποιον που θα κατέληγε σε αυτό. Και ίσως, υπό αυτό το πρίσμα, να είναι αρκετά ξεκάθαρο, πως το μυστικό, εφ’ όσον δεν υπάρχει πλέον κάτι αληθινά παραδοσιακά «μυστικό» (εκτός από τα αληθινά μυστικά), είναι η μικρή ή μεγάλη συνωμοσία που διεξάγει η τάδε μυστική εταιρία. Και ίσως, κάποιες από αυτές τις οργανώσεις, επειδή δεν υπάρχει πλέον κάτι μυστικό, γι’ αυτό να μην είναι και αυτές πλέον μυστικές. Αλλά, από την άλλη, η μυστική δικτύωση που διαθέτουν, είναι καλό ταμπλό για να στήσεις μια συνωμοσία, και αφού γίνεται, αφού έτσι γίνεται πιθανό, γιατί να μην το κάνουν ήδη ; Και ίσως, εκείνες οι οργανώσεις που είναι μυστικές, που δεν ξέρουμε τίποτε γι’ αυτές, να κατέχουν αληθινά μυστικά, και για αυτό να είναι τόσο μυστικές. Αλλά από την άλλη, εφ’ όσον δεν είναι γνωστές, αποτελούν και το καλύτερο ταμπλό για την πιο μυστική συνωμοσία που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό πως, όλων των ειδών οι μυστικές εταιρίες, φανερές και μυστικές, αληθινές και επιτηδευμένες, φλερτάρουν με τις συνωμοσίες ή είναι πολύ εύκολο για αυτές να τις κάνουν».

Π. Γ.

antidogma.gr/forum

Δημήτρης Αργασταράς, Φεβρουάριος 2008 (argastaras.blogspot.com)