Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Η ανθρωπότητα παραπλανείτε, παραπληροφορείται από επιτήδειες, από ζημιογόνες ανάγκες συνεχώς ( μία απο αυτές είναι ορεγοφαγία σαρκός, κατανάλωση γάλακτος κ.α ). Γινόμαστε σκληρότεροι μεταξύ μας και αποξενωνόμαστε συνεχώς. Μήπως συνεισφέρει και η αντιμετώπιση μας προς τα οικόσιτα όντα εώς τώρα αυξάνοντας, οξύνοντας το πρόβλημα στην πιο ακραία του εμφάνιση;
Ίσως, ορισμένοι να σοκαριστούν, από μία ακόμα όψη της λογικής « πραγματικότητας »
μας. Αν είμασταν παιδιά θα τρέμαμε στην θέα του αίματος που θα ανάβλυζε εμπρός μας απο ένα έμβιο όν όπως εμείς. Και ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως οι γονείς μας να μας ενθάρρυναν να μη αναμειχτούμε ποτέ σε παιχνίδι αίματος ως ανάγκη ( φάε κρέας θα γίνεις δυνατός όπως ο μπαμπάς σου, όπως πιθανόν η μητέρα να « εμψύχωνε »το, τα παιδιά της κατ’αυτό τον τρόπο ). Όμως δεν σταματά εδώ το κεφάλαιο μας, παροτρύνοντας μας γενναία όλους, να αντιμετωπίσουμε κατάματα την αίσθηση του τρόμου. Και ίσως, η πλάνη και η παραπληροφόρηση δώσει χώρο σε κάτι καινούργιο. Ίσως, σε κάτι που θα αναρωτιόμαστε……
Το ακόλουθο βίντεο με την συμμετοχή του Πόλ Μακάρτνεϊ, παρουσιάζει διά μέσω της Πέτα ( Peta – People for the Ethical Treatment of Animals ) το εξής : « άν τα σφαγεία είχαν γυάλινους τοίχους, ο καθένας θα ήταν χορτοφάγος ».
Η επιλογή σας ανήκει, και μόνο σε εσάς.
Πατήστε εδώ για όσους ενδιαφέρονται.
« Άς διαμορφώσουμε τον κόσμο μέσα από τις πιο αγνές επιθυμίες μας ».
Νομίζω το πάθος με το κρέας που έχουμε τις τελευταίες δεκαετίες, είναι «φασούλι» του 20 αιώνα και έπειτα. Παλιότερα οι άνθρωποι έτρωγαν κρέας πολύ πιο σπάνια και η διατροφή τους ήταν πολύ πιο ισορροπημένη.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε, νομίζω, φανατικοί (δογματικοί) χορτοφάγοι, αλλά σίγουρα μπορούμε να βελτιώσουμε τη διατροφή μας μειώνοντας την κρεοφαγία.
Είμαστε εξάλλου υποχρεωμένοι εκ των πραγμάτων να γίνουμε περισσότερο χορτοφάγοι, αφού το κρέας που πωλείται και πού μπορείς να τρως καθημερινά (δηλ σε προσιτή τιμή) είναι τόσο χαμηλής ποιότητας που έχουμε σίγουρα λόγους να το αποφεύγουμε.
Όσο για το φρικαλέο της υπόθεσης, εννοείται ότι η «virtual» κοινωνία μας το αποκρύπτει. Προφανώς, για αυτό το λόγο οι παλιότεροι έτρωγαν και λιγότερο κρέας.
Αν συνειδητοποιείς ότι πριν από λίγο το φαγητό σου ήταν ένα ζωντανό πλάσμα που ζούσε δίπλα σου και μπορεί να σε ένιωθε και ως φίλο του, είναι πολύ πιο δύσκολο να «φας με όρεξη»…
‘Όντως η κατανάλωση φυσικών πόρων εξαιτίας της υπερβολικης μας κρεοφαγίας είναι σημαντική. Μια αγελάδα χρειάζεται όσο φαί τρώει μια 4μελης οικογένεια σε απόδοση ανά στρέμμα, αν μιλάμε για ελεύθερες βοσκές. Τα γουρούνια είναι καλύτερα, με σχεδόν διπλή ποσότητα από τον άνθρωπο, αλλά το διαιτολόγιο τους μπορεί να έχει σχεδόν τα πάντα, αν και το ιδανικό είναι τα βελανίδια πχ… Φανταστείτε τώρα πόσα βελανίδια μπορεί να χρειαστεί στην μέρα του ένα γουρούνι 150 κιλών…
Το brutal του σφαγείου έχει να κάνει περισσότερο με την τελετή του αίματος, την θυσία. Μικρός έβλεπα την γειτόνισσα να σφάζει κουνέλια και να τα γδέρνει πχ. Δεν έχω φάει ποτέ μου…
Από την άλλη, όμως η αφαίρεση ζωής δεν είναι μόνο σε ότι έχει αίμα. Αν ξεριζώσουμε πχ τις πατάτες ή κόψουμε την ρόκα, το μαρούλι κτλ κτλ, δεν είναι σχεδόν το ίδιο; Απλά ο “θάνατος” του ζαρζαβατικού είναι τόσο αργός, και μπορεί να καθυστερήσει με το ψυγείο ακόμα περισσότερο που ουσιαστικά δεν μας φαίνεται. Κάθε φρούτο που τρώμε, όπως και κάθε καρπός, θα μπορούσε να βλαστήσει. Άρα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, εν δυνάμει τουλάχιστον. Αυτά για τους φίλους frutarians..
Για μένα το καλύτερο είναι να αποκτήσουμε περισσότερη επαφή με την παραγωγική διαδικασία της τροφής μας, πέραν του τροφοσυλλεκτισμού τύπου super market, για να κατανοήσουμε καλύτερα την αξία της και τον κόπο ή την μέθοδο που χρειάζεται για να παραχθεί. Τα ζώα δεν είναι σίγουρα δικά μας για να τα εκμεταλλευόμαστε, αλλά από την άλλη υπάρχει η τροφική αλυσίδα. Τα φυτά δεν έχουν ζωή; Γιατί μόνο να μιλάμε για τα δικαιώματα των ζώων και όχι των φυτών;
Χρειάζεται σεβασμός και στον εαυτό μας για αυτά που τρώμε, στα ζώα για αυτά που μας δίνουν, στα φυτά, ακόμα και στον αέρα και το νερό μας. Το ίδιο είναι όλα για μας, όπως και για την φυσική ισορροπία. Μόλις αποδεχθούμε πως δεν είμαστε υπεράνω, αλλά μέρος της φύσης, κάτι μπορεί να γίνει.
Παραθέτω και μια ερωταπόκριση στον Noam Chomsky, σχετικά με τα δικαιώματα των ζώων:
NC: In every (aspect of human life) that you look at, there are questions about authority and domination that ought to be raised constantly, and that very rarely have satisfactory answers..As a matter of fact, you can even ask the same about your relation to animals. The questions can be asked there, too, in fact are being asked.
Q: You’re an animal rights activist?
NC: I think it’s a serious question. To what extent do we have a right to torture animals? I think it’s a very good thing that that question …
Q: Torture?
NC: Experiments are torturing animals, let’s say. That’s what they are. So to what extent do we have a right to torture animals for our own good? I think that’s not a trivial question.
Q: What about eating?
NC:Same question.
Q: Are you a vegetarian?
NC: I’m not, but I think it’s a serious question. If you want my guess, my guess would be that …
Q: A hundred years from now everyone will be.
NC: I don’t know if it’s a hundred years, but it seems to me if..society continues to develop without catastrophe on something like the course that you can sort of see over time, I wouldn’t be in the least surprised if it moves toward vegetarianism and protection of animal rights. In fact, what we’ve seen over the..years, including the twentieth century, there is a widening of the moral realm, bringing in broader and broader domains of individuals who are regarded as moral agents.
Q: Nothing could be happening to that underlying, wired-in, inate, intrinsic character… That can’t be changing.
NC: No, but it can get more and more realized. You can get a better and better understanding of it. We’re self-conscious beings. We’re not rocks. And we can get more and more understanding of our own nature, not because we read a book about it..but just through experience, including historical experience, which is part of our own personal experience because it’s embedded in our culture, which we enter into.
Q: So then it’s plausible that vegetarians, animal rights advocates and the like are just a couple of steps ahead in discerning something about …
NC: It’s possible. I think I’d certainly keep an open mind on that. You can understand how it could be true. It’s certainly a pretty intelligible idea to us. I think one can see the moral force to it. (from wikipedia)
Φίλτατε Λουκά. Τι είναι δόγμα θα με ρωτήσεις; Είναι Οποιαδήποτε μορφή μη αντικειμενικής ( αδυναμία αντίληψης, Παρατηρητικότητας, έρευνας, συλλογισμού, επεξεργασίας, ανάλυσης, διατύπωσης ) απόφασης σύμφωνα με τη διάνοια της ψυχής μας, προς όλες τις απεικονίσεις γύρω μας με την συμμετοχή της όρασης μας, που δεν πηγάζει μέσα από εμάς. Αλλά αποδίδεται σε ερεθίσματα δεδομένα μέσα από την οικογένεια μας ή τον κοινωνικό περίγυρο, εγκλωβίζοντας μας στη δίνη του.
Αν αποδώσουμε ως ετικέτα, ότι φανατική χορτοφαγία είναι η άρνηση της ίδιας σου της φύσης να συμμετέχει συνυπεύθυνα σε τελετές ή λουτρο άιματος, τότε θα διαφωνήσω μαζί σου για τον εξής λόγο ( μήπως η κρεοφαγία τελικά είναι δόγμα; Που κάποιοι το εντοπίζουν, ενώ οι περισσότεροι όχι; ). Έχουμε αναρωτηθεί έως τώρα αγαπητέ Λουκά, τους κανόνες που διαχωρίζουν τα έμβια όντα, σύμφωνα πάντα με την μορφολογία ( οδοντοστοιχία, σιαγόνες, νύχια ) ανατομία ( πεπτικό σύστημα, χώνεψης της τροφής ) του σώματος τους; Π.χ. χορτοφάγα, παμφάγα, σαρκοφάγα όντα;
Θα παραθέσω ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Milton R. Mills, M.D.
Είναι ο άνθρωπος σαρκοφάγο ζώο;
The Comparative Anatomy of Eating
by Milton R. Mills, M.D.
Οι άνθρωποι συχνά περιγράφονται ως «παμφάγοι». Αυτή η ταξινόμηση βασίζεται στην «παρατήρηση» ότι οι άνθρωποι γενικά τρώνε μία ευρεία ποικιλία φυτικών και ζωικών τροφών. Ωστόσο, οι μεταβλητές όσον αφορά στις ανθρώπινες διατροφικές πρακτικές, συγχέονται από την κουλτούρα, τα έθιμα και την εκπαίδευση. Γι’ αυτό το λόγο, η «παρατήρηση» δεν είναι η καλύτερη τεχνική που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όταν προσπαθούμε να προσδιορίσουμε την πιο «φυσική» ανθρώπινη διατροφή. Ενώ λοιπόν, οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς «συμπεριφέρονται» σαν παμφάγοι, το ερώτημα παραμένει αν ταιριάζει στην ανατομία του ανθρώπου η ζωική διατροφή, όπως και η φυτική.
Μία καλύτερη και πιο αντικειμενική τεχνική είναι να κοιτάξουμε την ανθρώπινη ανατομία και φυσιολογία. Τα θηλαστικά είναι ανατομικά και φυσιολογικά προσαρμοσμένα να παίρνουν και να καταναλώνουν πολλών ειδών διατροφές. (είναι συνήθης πρακτική όταν εξετάζονται απολιθώματα θηλαστικών που έχουν εκλείψει, να εξετάζονται τα ανατομικά χαρακτηριστικά για να συμπεράνουμε την πιθανή διατροφή τους). Επομένως μπορούμε να εξετάσουμε θηλαστικά σαρκοφάγα, φυτοφάγα και παμφάγα, για να δούμε ποια ανατομικά και φυσιολογικά γνωρίσματα σχετίζονται με κάθε είδος διατροφής. Ύστερα μπορούμε να δούμε την ανατομία και φυσιολογία του ανθρώπου για να συμπεράνουμε σε ποια ομάδα ανήκει.
Οδοντική Κοιλότητα
Τα σαρκοβόρα, έχουν εκτεταμένο στοματικό άνοιγμα σε σχέση με το μέγεθος του κεφαλιού τους. Αυτό δίνει καταφανή πλεονεκτήματα στην ανάπτυξη των δυνάμεων που χρησιμοποιούνται στην αρπαγή, το σκότωμα και τον διαμελισμό της βοράς. Η μύες του προσώπου είναι περιορισμένοι, εφόσον αυτοί οι μύες θα δυσκόλευαν το μεγάλο άνοιγμα του στόματος, ενώ δεν παίζουν κανένα ρόλο για το ζώο, στην προετοιμασία της τροφής για κατάποση. Σε όλα τα σαρκοβόρα θηλαστικά, η άρθρωση της σιαγόνας, είναι μία απλή, έυκαμπτη άρθρωση που βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τα δόντια. Αυτό το είδος σιαγόνας είναι εξαιρετικά σταθερό και συμπεριφέρεται σαν άξονας για τους «μοχλούς» που σχηματίζονται από την κάτω και την πάνω σιαγόνα. Ο βασικός μυς που χρησιμοποιείται για την λειτουργία της σιαγόνας στα σαρκοβόρα είναι ο κροταφικός μυς. Αυτός ο μυς είναι τόσο ογκώδης στα σαρκοβόρα που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο σώμα από τα πλαϊνα του κεφαλιού. H «γωνία» της κάτω σιαγόνας είναι μικρή. Αυτό γιατί οι μύες που συνδέονται εκεί είναι μικρής σημασίας στα σαρκοβόρα. Η κάτω σιαγόνα δεν μπορεί να κινηθεί προς τα εμπρός και έχει πολύ περιορισμένη κινητικότητα αριστερά-δεξιά. Όταν το στόμα ενός σαρκοβόρου κλείνει, οι κοφτεροί πλαϊνοί γομφίοι γλιστρούν πλάι ο ένας στον άλλο κάνοντας έτσι μία κίνηση «κατατεμαχισμού» που είναι πολύ αποτελεσματική για το κόψιμο του κρέατος από το κόκαλο.
Τα δόντια ενός σαρκοβόρου είναι ελάχιστα αραιωμένα έτσι ώστε να μην παγιδεύονται ινώδη υπολείμματα. Οι κοπτήρες είναι κοντοί, αιχμηροί και σουβλεροί και χρησιμοποιούνται για να αρπάζουν και να τεμαχίζουν. Οι κυνόδοντες είναι επιμηκυμένοι και στιλετοειδείς για να μαχαιρώνουν, να σχίζουν και να σκοτώνουν τη λεία. Οι γομφίοι (κοπτήρες) είναι επίπεδοι και τριγωνικοί με οδοντωτές άκρες για να λειτουργούν σαν οδοντωτές λεπίδες. Εξαιτίας του συνδέσμου μονοεπίπεδης κίνησης, όταν ένα σαρκοβόρο κλείνει το στόμα του, τα πλαϊνά δόντια κλείνουν με έναν μπρός-πίσω τρόπο, δίνοντας μία απαλή κοπτική κίνηση, όπως οι λεπίδες ενός ψαλιδιού.
Το σάλιο των σαρκοβόρων ζώων δεν περιέχει ένζυμα χώνεψης. Όταν ένα σαρκοβόρο θηλαστικό τρώει, καταβροχθίζει γρήγορα και δεν μασάει την τροφή του. Εφόσον τα πρωτεϊνολυτικά ένζυμα δεν μπορούν να απελευθερωθούν στο στόμα, εξαιτίας του κινδύνου καταστροφής της στοματικής κοιλότητας, τα σαρκοβόρα δεν χρειάζονται να ανακατέψουν την τροφή τους. Απλώς δαγκώνουν τεράστια κομμάτια κρέατος και τα καταπίνουν ολόκληρα.
Σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία, τα ανατομικά χαρακτηριστικά που συμφωνούν με μία χορτοφαγική διατροφή, δείχνουν μία πιο πρόσφατη, εξελικτικά, κατάσταση απ’ αυτή των σαρκοβόρων. Τα φυτοφάγα θηλαστικά έχουν πιο αναπτυγμένη μυολογία προσώπου, σαρκώδη χείλη, σχετικά μικρό άνοιγμα στοματικής κοιλότητας, και μία παχιά, μυώδη γλώσσα. Η βοήθεια των χειλιών στην κίνηση της τροφής εντός του στόματος, μαζί με την μυολογία του προσώπου και τη γλώσσα, βοηθούν στη μάσηση της τροφής. Στα φυτοφάγα, ο σύνδεσμος της σιαγόνας έχει μετακινηθεί σε θέση πάνω από το επίπεδο των δοντιών. Αν και αυτός ο τύπος συνδέσμου είναι λιγότερο σταθερός από τον εύκαμπτο σύνδεσμο των σαρκοβόρων, έχει μεγαλύτερη κινητικότητα και επιτρέπει τις σύνθετες κινήσεις που πρέπει να κάνει η σιαγόνα στη μάσηση φυτών. Επί προσθέτως, αυτός ο τύπος συνδέσμου, επιτρέπει στα πάνω και κάτω πλαϊνά δόντια να έρθουν περίπου σε ευθεία κατά μήκος της σιαγόνας μόλις το στόμα κλείσει, δημιουργώντας επιφάνειες άλεσης. (Αυτός ο τύπος συνδέσμου είναι τόσο σημαντικός για ένα φυτοφάγο ζώο, που πιστεύεται ότι έχει εξελιχθεί τουλάχιστον 15 φορές σε διάφορα φυτοφάγα θηλαστικά) . Η γωνία του σαγονιού έχει επεκταθεί για να παρέχει μία πλατιά περιοχή εξάρτησης των πολύ ανεπτυγμένων μυών, του μασητήρα και του πτερυγοειδή (αυτοί είναι οι κυριότεροι μασητικοί μύες στα φυτοφάγα ζώα). Ο κροταφικός μύς είναι μικρός και ελάσσων. Οι μασητήρας και πτερυγοειδής μύες κρατούν το σαγόνι σε μία διάταξη «κούνιας» και κινούν τη σιαγόνα από αριστερά-δεξιά. Άρα, η κάτω σιαγόνα των φυτοφάγωνθηλαστικών έχει μία σταθερή πλάγια κίνηση κατά τη βρώση. Αυτή η κίνηση είναι απαραίτητη για την αλεστική κίνηση του μασήματος.
Η οδοντοστοιχία των φυτοφάγων ποικίλει ανάλογα με το είδος της βλάστησης που το κάθε είδος έχει προσαρμοστεί να τρώει. Αν και τα ζώα αυτά διαφέρουν στον τύπο και αριθμό δοντιών που κατέχουν, τα ποικίλα είδη δοντιών όταν παρουσιάζονται, μοιράζονται κοινά δομικά χαρακτηριστικά. Οι κοπτήρες είναι πλατιοί, επίπεδοι και σαν «φτυάρια». Οι κυνόδοντες είναι μικροί όπως π.χ. στα άλογα, προεξέχοντες όπως στους ιπποπόταμους, τα γουρούνια και κάποια πρωτεύοντα θηλαστικά (πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνται για άμυνα) ή λείπουν. Οι γομφίοι, γενικά είναι τετραγωνισμένοι και επίπεδοι από πάνω για να παρέχουν αλεστική επιφάνεια. Οι γομφίοι δεν μπορούν να γλυστρίσουν καθέτως ο ένας πλάι στον άλλο σε μία κίνηση κοπής, αλλά γλυστρούν οριζοντίως για να συνθλίβουν και να αλέθουν. Τα χαρακτηριστικά της επιφανείας του γομφίου ποικίλουν ανάλογα με τη βλάστηση που τρώει το ζώο. Τα δόντια ενός φυτοφάγου ζώου είναι ομαδοποιημένα κοντά το ένα στο άλλο, έτσι ώστε οι κοπτήρες να σχηματίζουν έναν λειτουργικό μηχανισμό κοψίματος-δαγκώματος, ενώ οι πάνω και κάτω γομφίοι να σχηματίζουν εκτεταμένες επιφάνειες σύνθλιψης και άλεσης. Η «περιτοιχισμένη» στοματική κοιλότητα έχει πολύ χώρο, κι αυτό γίνεται αντιληπτό κατά τη βρώση.
Αυτά τα ζώα μασούν την τροφή τους προσεκτικά και μεθοδικά, σπρώχνοντας την τροφή μπρός-πίσω, στα δόντια που αλέθουν, με τη βοήθεια της γλώσσας και τους μύες των παρειών. Αυτή η διεξοδική διαδικασία είναι απαραίτητη για να διασπαστούν τα τοιχώματα των φυτικών κυττάρων, έτσι ώστε να απελευθερωθούν τα εύπεπτες ενδοκυτταρικές ουσίες και να διασφαλιστεί η επιμελής ανάμειξη αυτού του υλικού με το σάλιο. Αυτό είναι σημαντικό γιατί το σάλιο των φυτοφάγων ζώων συχνά περιέχει ένζυμα τα οποία διασπούν τα μόρια της τροφής ενώ η τροφή είναι ακόμα στο στόμα.
Στομάχι και λεπτό έντερο
Αξιοσημείωτες διαφορές εντοπίζονται ανάμεσα στα σαρκοφάγα και φυτοφάγα ζώα, όσον αφορά αυτά τα όργανα. Τα σαρκοβόρα έχουν ένα ευρύχωρο, απλό (ενός θαλάμου) στομάχι. Ο όγκος του στομάχου ενός σαρκοβόρου αποτελεί το 60-70% του συνολικού όγκου του συστήματος χώνευσης. Επειδή το κρέας χωνεύεται σχετικά εύκολα, το λεπτό τους έντερο (όπου λαμβάνει χώρα η απορρόφηση των συστατικών της τροφής) είναι κοντό- περίπου τρεις με πέντε ή έξι φορές το μήκος του σώματός του. Τα ζώα αυτά υπολογίζεται ότι σκοτώνουν περίπου μία φορά την εβδομάδα, έτσι ένα μεγάλο σε όγκο στομάχι αποτελεί πλεονέκτημα γιατί τους επιτρέπει να καταβροχθίζουν μεγάλες ποσότητες όταν τρώνε, καταπίνοντας όσο περισσότερο κρέας μπορούνε σε μία φορά, το οποίο μπορεί να χωνευτεί αργότερα καθώς ξεκουράζονται. Επί προσθέτως, η ικανότητα του στομάχου του σαρκοβόρου να εκκρίνει υδροχλωρικό οξύ, είναι εξαιρετική. Αυτό είναι απαραίτητο για να επιτευχθεί η διάσπαση των πρωτεϊνών και για να εξουδετερωθούν τα επικίνδυνα βακτήρια που βρίσκονται συχνά στα αλλοιωμένα κρέατα.
Εξαιτίας της σχετικής δυσκολίας με την οποία διασπώνται οι διάφορες φυτικές τροφές (λόγω των μεγάλων ποσών δύσπεπτων ινών), τα φυτοφάγα έχουν σημαντικά μακρύτερα και σε κάποιες περιπτώσεις, πολύ πιο πολύπλοκα έντερα από τα σαρκοφάγα. Τα φυτοφάγα ζώα που καταναλώνουν φυτά που περιέχουν υψηλή αναλογία κυτταρίνης, πρέπει να «ζυμώσουν» (χώνεψη με δράση βακτηριακών ενζύμων) την τροφή τους για να αποκομίσουν τις θρεπτικές αξίες. Τα μηρυκαστικά ζώα είναι φυτοφάγα με το πασίγνωστο πολλαπλό στομάχι. Τα φυτοφάγα που έχουν μία ήπια φυτική διατροφή, δεν χρειάζονται πολλαπλό στομάχι. Τυπικά, έχουν ένα απλό στομάχι, και ένα μακρύ λεπτό έντερο. Αυτά τα ζώα ζυμώνουν τα δύσκολα να χωνευτούν, ινώδη τμήματα της τροφής τους στο παχύ τους έντερο. Πολλά από αυτά τα φυτοφάγα αυξάνουν την αποδοτικότητα του εντερικού τους συστήματος με τα πεπτικά ένζυμα στο σάλιο τους. Μία διαδικασία ζύμωσης πολλαπλού στομάχου σε ένα ζώο που καταναλώνει μία ήπια δίαιτα, πολτοειδούς βλάστησης, θα ήταν χάσιμο ενέργειας. Θρεπτικά συστατικά και θερμίδες θα καταναλώνονταν από τα βακτήρια ζύμωσης και τα πρωτόζωα πριν φτάσουν στο λεπτό έντερο για απορρόφηση. Το λεπτό έντερο των φυτοφάγων τείνει να είναι πολύ μακρύ (μεγαλύτερο από 10 φορές το μήκος του σώματός τους) για να δίνει τον απαραίτητο χρόνο και χώρο στην απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών.
Παχύ έντερο
Το παχύ έντερο των σαρκοφάγων είναι απλό και πολύ κοντό, και ο μόνος σκοπός του είναι να απορροφήσει αλάτι και νερό. Είναι, κατά προσέγγιση, της ιδίας διαμέτρου με το λεπτό έντερο, συνεπώς, έχει περιορισμένη δυνατότητα να λειτουργήσει ως αποθεματικό. Το παχύ έντερο είναι κοντό και χωρίς σάκο. O μυς κατανέμεται σε όλο το τοίχωμα δίνοντας στο έντερο μία ομαλή, κυλινδρική εμφάνιση. Αν και στο έντερο των σαρκοβόρων, ζουν αρκετά βακτήρια, οι δραστηριότητές τους είναι στην ουσία σηπτικές.
Στα φυτοφάγα ζώα, το παχύ έντερο είναι ένα πολύ εξειδικευμένο όργανο που επιδρά στην απορρόφηση νερού και ηλεκτρολυτών, παραγωγή και απορρόφηση βιταμινών, και/ή ζύμωση φυτικών ινών. Το παχύ έντερο των φυτοφάγων είναι συνήθως πλατύτερο από το λεπτό έντερο, και σχετικά μακρύ. Σε κάποια φυτοφάγα θηλαστικά, το έντερο έχει όψη σάκου λόγω της διάταξης των μυϊκών νεύρων του εντερικού τοιχώματος. Επιπροσθέτως, σε κάποια φυτοφάγα το τυφλό έντερο (το πρώτο τμήμα του εντέρου) είναι κάπως μεγάλο και αποτελεί τη βασική ή συμπληρωματική θέση ζύμωσης.
Τι γίνεται με τα Παμφάγα;
Θα περίμενε κανείς τα παμφάγα να παρουσιάζουν ανατομικά χαρακτηριστικά που τα εξοπλίζουν να τρώνε και ζώα και φυτά. Σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία, η εντερική δομή των σαρκοφάγων είναι πιο πρωτόγονη από αυτή των φυτοφάγων. Έτσι, περιμένει κανείς ένα παμφάγο ζώο, να είναι ένα σαρκοφάγο που παρουσιάζει κάποια προσαρμογή στο γαστρεντερικό σύστημα, για μία χορτοφαγική διατροφή.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει με την Αρκούδα, το Ρακούν και κάποιες σκυλίσιες οικογένειες. (αυτή η συζήτηση θα περιοριστεί στην Αρκούδα γιατί είναι, γενικά, αντιπροσωπευτική της ανατομίας των παμφάγων). Οι αρκούδες κατηγοριοποιούνται σαν σαρκοβόρα αλλά είναι κλασσικά παμφάγα, ανατομικά. Αν και τρώνε κάποιες ζωικές τροφές, οι αρκούδες είναι κυρίως φυτοφάγες, με το 70-80% της τροφής τους να αποτελείται από φυτικές τροφές. (η μοναδική εξαίρεση είναι η Πολική αρκούδα, η οποία ζει στην παγωμένη, φτωχή σε βλάστηση αρκτική και τρέφεται κυρίως με λίπος φώκιας.) Οι αρκούδες δεν μπορούν να χωνέψουν καλά την φυτική τροφή, και γι’ αυτό, είναι πολύ επιλεκτικές στην τροφή τους. Η τροφή τους κυριαρχείται κυρίως από σαρκώδη, χυμώδη φυτά, βολβούς και μούρα. Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι ο λόγος που οι αρκούδες πέφτουν σε χειμερία νάρκη είναι ότι, η βασική τροφή τους (τα σαρκώδη φυτά) δεν είναι διαθέσιμα τον κρύο χειμώνα του βορρά. (Ενδιαφέρον αποτελεί ότι, οι πολικές αρκούδες πέφτουν σε νάρκη το καλοκαίρι, όταν οι φώκιες δεν είναι διαθέσιμες).
Γενικά, οι αρκούδες επιδεικνύουν ανατομικά χαρακτηριστικά σύμφωνα με την σαρκοφαγική δίαιτα. Ο σύνδεσμος της σιαγώνας των αρκούδων, είναι στο ίδιο επίπεδο με τους γομφίους. Ο κροταφικός μυς είναι ογκώδης, και η γωνία των σιαγώνων είναι μικρή αντιστοίχως με τον μικρό ρόλο που παίζουν στο άνοιγμα οι μύες, πτερυγοειδής και μασητήρας. Το λεπτό έντερο είναι κοντό (λιγότερο από 5 φορές το μήκος του σώματος) όπως στα γνήσια σαρκοβόρα, και το παχύ έντερο είναι απλό, ομαλό και κοντό. Η πιο χαρακτηριστική προσαρμογή σε μία χορτοφαγική διατροφή, στις αρκούδες, είναι η διαφοροποίηση της οδοντοστοιχίας τους. Οι αρκούδες κρατούν τους κοπτήρες σαν καρφιά, τους μεγάλους κυνόδοντες και τους κοφτερούς προγομφίους των σαρκοβόρων. Αλλά οι γομφίοι έχουν τετραγωνιστεί, με στρογγυλεμένες άκρες για να συνθλίβουν και να αλέθουν. Ωστόσο, οι αρκούδες δεν έχουν υιοθετήσει τα επίπεδα, αμβλεία νύχια που βρίσκουμε στα περισσότερα φυτοφάγα και κρατούν τα επιμηκυμένα, μυτερά, γαμψά νύχια των σαρκοβόρων.
Ένα ζώο που αιχμαλωτίζει, σκοτώνει και τρώει ζώα, πρέπει να έχει ένα φυσικό εξοπλισμό που κάνει την αρπαγή, πρακτική και αποδοτική. Αφού οι αρκούδες περιλαμβάνουν σημαντικές ποσότητες κρέατος στην διατροφή τους, πρέπει να κρατήσουν τα ανατομικά χαρακτηριστικά που τους επιτρέπουν να συλλαμβάνουν και να σκοτώνουν τη λεία τους. Γι’ αυτό το λόγο, η δομή των σιαγώνων, η μυολογία και η οδοντοστοιχία των αρκούδων, τους επιτρέπει να αναπτύσσουν και να εφαρμόζουν τις απαραίτητες δυνάμεις να σκοτώνουν και να διαμελίζουν το θύμα τους, αν και η πλειονότητα της τροφής τους είναι φυτική. Αν και ένας σύνδεσμος σιαγώνας όπως των φυτοφάγων (πάνω από το επίπεδο των δοντιών) είναι πολύ πιο λειτουργικός για την σύνθλιψη και το άλεσμα της φυτικής τροφής και θα επέτρεπε ενδεχομένως στις αρκούδες να αξιοποιήσουν ένα μεγαλύτερο φάσμα φυτικών τροφών στη διατροφή τους, είναι ένας πολύ πιο αδύνατος σύνδεσμος από τον αρμό των σαρκοβόρων. Ο σύνδεσμος σιαγώνας των φυτοφάγων, φεύγει σχετικά εύκολα από τη θέση του και δεν θα κρατούσε καλά στις εντάσεις της τιθάσευσης και πνιξίματος του θηράματος, και/ή στη θραύση των οστών (ούτε θα επέτρεπε το μεγάλο άνοιγμα που χρειάζονται τα σαρκοβόρα). Στη φύση, ένα ζώο που το σαγόνι του έχει φύγει από τη θέση του, αργά ή γρήγορα θα λιμοκτονούσε ή θα φαγωνόταν από κάτι άλλο. Ένα επιρρεπές είδος δεν μπορεί να υιοθετήσει τον σύνδεσμο σιαγώνας των φυτοφάγων, μέχρι να αφοσιωθεί σε μία ουσιωδώς φυτική διατροφή δοκιμασμένη ότι ρισκάρει την εξάρθρωση σιαγώνας, τον θάνατο και τελικά την εξαφάνιση.
Τι γίνεται με τον Άνθρωπο;
Το γαστρεντερικό σύστημα οργάνων του ανθρώπου είναι χαρακτηριστικό των ανατομικών τροποποιήσεων που συμφωνούν με την φυτοφαγική διατροφή. Οι άνθρωποι έχουν μυώδη χείλη και μικρό άνοιγμα στόματος. Πολλοί από τους μύες, που καλούνται «μύες έκφρασης» είναι στην ουσία μύες μασήματος. Η μυώδης και ευκίνητη γλώσσα, ουσιώδης για την τροφή, έχει προσαρμοστεί να χρησιμοποιείται για την ομιλία και άλλα πράγματα. Ο σύνδεσμος της σιαγόνας είναι επιπεδοποιημένος από μία πλάκα χόνδρου και βρίσκεται πάνω από το επίπεδο των δοντιών. Ο κροταφικός μυς είναι μειωμένος. Το χαρακτηριστικό «τετράγωνο σαγόνι» των ενηλίκων αρσενικών δείχνει την εξελισσόμενη γωνιώδη κατεργασία του σαγονιού και την διογκωμένη μυϊκή ομάδα, μασητήρα-πτερυγοειδούς. Το ανθρώπινο σαγόνι μπορεί να μετακινηθεί προς τα εμπρός για να συμπλέξει τους κοπτήρες, και προς τα πλάγια για να συνθλίψει και να αλέσει.
Τα ανθρώπινα δόντια είμαι επίσης παρόμοια με εκείνα που συναντούμε στα άλλα φυτοφάγα ζώα, με την εξαίρεση των κυνοδόντων (οι κυνόδοντες κάποιον πιθήκων είναι επιμηκυμένοι και θεωρείται ότι χρησιμοποιείται για επίδειξη και/ή άμυνα). Τα δόντια μας είναι μάλλον μεγάλα και συνήθως συνορεύουν το ένα πάνω στο άλλο. Οι κοπτήρες είναι επίπεδοι και σαν «φτυάρια», χρήσιμοι για ξεφλούδισμα, ψαλίδισμα και δάγκωμα σχετικά μαλακών υλικών. Οι κυνόδοντες είναι ή οδοντωτοί ή κωνικοί, αλλά πεπλατυσμένοι, αμβλείς και μικροί, και λειτουργούν σαν κοπτήρες. Οι προγόμφιοι και οι γομφίοι είναι κάπως τετράγωνοι, πεπλατυσμένοι και κομβικοί, και χρησιμοποιούνται για σύνθλιψη, άλεση και πολτοποίηση ψιλοκομμένης τροφής.
Το ανθρώπινο σάλιο περιέχει χωνευτικά ένζυμα, σιελογόνο αμυλάση. Αυτό το ένζυμο είναι υπεύθυνο για την χώνεψη του αμύλου, κατά το μεγαλύτερο μέρος. Ο οισοφάγος είναι στενός και κατάλληλος για μικρές, μαλακές μπάλες επιμελώς μασημένης τροφής. Η γρήγορη κατάποση, η προσπάθεια κατάποσης μεγάλης ποσότητας τροφής ή κατάποσης ινώδους και/ή ελάχιστα μασημένης τροφής (το κρέας είναι ο πιο συχνός ένοχος) έχει συχνά σαν αποτέλεσμα το πνίξιμο στον άνθρωπο.
Το στομάχι του ανθρώπου είναι μονό-θάλαμο, αλλά μετρίως όξινο. (Κλινικά, όταν ένα άτομο παρουσιάζει γαστρικό ph λιγότερο από 4-5 παρουσία τροφής στο στομάχι, αποτελεί αιτία ανησυχίας). Ο όγκος του στομάχου αποτελεί περίπου το 21-27% του συνολικού όγκου του ανθρώπινου γαστρεντερικού συστήματος. Το στομάχι χρησιμεύει σαν θάλαμος μίξης και αποθήκευσης, αναμειγνύοντας και υγροποιώντας απορροφημένες τροφές και ρυθμίζοντας την εισαγωγή τους στο λεπτό έντερο. Το ανθρώπινο λεπτό έντερο είναι μακρύ, κατά μέσο όρο 10 με 11 φορές το μήκος του σώματος. (το μικρό μας έντερο είναι κατά μέσο όρο 22 με 30 πόδια μακρύ. Το μήκος του ανθρωπίνου σώματος μετριέται από το πάνω μέρος του κεφαλιού ως το τέλος της σπονδυλικής στήλης και είναι κατά μέσο όρο, 2 με 3 πόδια μήκος, σε φυσιολογικού μεγέθους άτομα).
Το ανθρώπινο παχύ έντερο αποδεικνύει την δομή σάκου, χαρακτηριστική των φυτοφάγων. Το εκτεινόμενο μεγάλο έντερο είναι μεγαλύτερης διατομής από το μικρό, και είναι σχετικά μακρύ. Το μεγάλο έντερο του ανθρώπου είναι υπεύθυνο για την απορρόφηση νερού και ηλεκτρολυτών, καθώς και για την παραγωγή και απορρόφηση βιταμινών. Υπάρχει ακόμα εκτεταμένη ζύμωση βακτηρίων από ινώδεις φυτικές τροφές, μαζί με την παραγωγή και απορρόφηση σημαντικών ποσών τροφικής ενέργειας (πτητικά λιπαρά οξέα) που εξαρτάται από το ινώδες περιεχόμενο της δίαιτας. Ο βαθμός στον οποίο η ζύμωση και απορρόφηση των προϊόντων μεταβολισμού λαμβάνει χώρα στο παχύ έντερο, έχει μόλις αρχίσει να ερευνάται.
Σύνοψη
Συμπερασματικά, βλέπουμε ότι οι άνθρωποι έχουν τη δομή γαστρεντερικού συστήματος ενός «αφοσιωμένου» φυτοφάγου ζώου. Το ανθρώπινο είδος δεν δείχνει τα μεικτά δομικά χαρακτηριστικά που περιμένει κανείς να βρει στα ανατομικώς παμφάγα, όπως οι αρκούδες και τα ρακούν. Από τη σύγκριση του ανθρώπινου γαστρεντερικού συστήματος με αυτό των σαρκοφάγων, των φυτοφάγων και των παμφάγων πρέπει να συμπεράνουμε ότι το γαστρεντερικό σύστημα οργάνων του ανθρώπου είναι σχεδιασμένο για μία αμιγώς φυτική διατροφή. ( living-animals.blogspot.com )
Και αγαπητέ Deadalus η σκέψη σου σκανδαλίζει την ψυχή σου. Συνέχισε δυναμικά. Μη μένεις στάσιμος σε τίποτα γύρω μας, επεξεργάσου τα πάντα μέχρι εκεί που φτάνουν τα χέρια σου ως αρχή. Όσο αναφορά τον αγαπητό Noam Chomsky για κρεοφάγος είναι σοφός, αν ήταν χορτοφάγος θα ήταν σοφότερος.
Θέλω να πιστέψω πως άνθρωποι και ζώα θα συνυπάρξουμε κάποτε ως ίσα όντα μεταξύ μας, αναλογικά με τη γνώριμη φύση μας για να υπάρξει κάποια ισορροπία. Και σχετικά με την χορτοφαγία, αν ήταν δυνατόν να την αποφεύγαμε και αυτή με κάτι ακόμα ανώτερο ( να γίνουμε ένα με την κοσμική δύναμη ). Χωρίς εξαρτήσεις απο κανέναν και τίποτα. Τα σώματα μας όμως μας περιορίζουν προς το παρόν, μάλλον…..
Με εκτίμηση!
Ιατρικά λοιπόν δεν είναι ορθή η κατανάλωση κρέατος; Γιατί κάτι τέτοιο αλλάζει την θεματολογία μας, από ηθική σε ιατρική.
Επέτρεψε μου όμως να αντιπαραθέσω κάποια κρεατοφαγικά επιχειρήματα, που για να μην παρεξηγούμαι, δεν είμαι υπέρ της αλόγιστης κρεοφαγίας.
α) Όλα τα παραπάνω που ανέφερες σχετικά με τον ανθρώπινο οργανισμό είναι λογικά, όμως μιλάμε για κατανάλωση και κυνήγι μεγάλων ζώων. Για μια σαύρα, ένα μεγάλο έντομο, ένα σαλιγκάρι, ίσως και μερικά μικρά θηλαστικά ή ψάρια δεν είναι απαραίτητα τα κυνηγετικά “εργαλεία” και τα σαγόνια που ανέφερες.
β) Οι προϊστορικές κοινωνίες είναι συνυφασμένες με την κατανάλωση κρέατος, όπως αυτό φαίνεται από την χρήση εργαλείων και την αρχαιολογική αποτύπωση των ευρημάτων. Ο τροφοσυλλεκτής πρόγονος, δεν είναι ο μεγάλος κυνηγός που φανταζόμαστε, μπορεί να είναι και πτωματοφάγος σε μερικές περιπτώσεις, είναι όμως σχεδόν σίγουρα φυτοφάγος ΚΑΙ καταναλωτής μικρών ζώων, όχι απαραίτητα θηλαστικών.
γ) όσο για το έντερο και το πεπτικό σύστημα γενικότερα, το ανθρώπινο είναι σχεδόν σε μια μέση κατάσταση, σίγουρα δεν έχουμε μηρυκαστικό σύστημα, σίγουρα δεν έχουμε την τεράστια έκταση και περιπλοκότητα εντέρου που χρειάζεται για να τρεφόμαστε αποκλειστικά με “φτωχά” χόρτα, μπορούμε όμως να βάλουμε στην διατροφή μας μια μεγάλη ποικιλία από φυσικές πρωτεΐνες και καρπούς, για να αντισταθμίσουμε την ανικανότητα μας για βοσκή πχ. Πολύ πλούσιες τροφές όμως είναι και τα έντομα, όπως και οι μικρές σαύρες. Ίσως και τα ποντίκια και οι μαρμότες…
δ) Βιολογικοί συγγενείς μας, είναι είτε αποκλειστικά χορτοφάγοι όπως οι γορίλες ή τρέφονται και με μικρά ζώα (έντομα και σαύρες) όπως οι χιμπατζήδες.
ε) Η ανθρώπινη διατροφή είναι προϊόν προσαρμογής σε συνθήκες. Οι γεωργικές κοινωνίες πχ, μπορούν να τραφούν χωρίς κρέας σε αντίθεση με τις κτηνοτροφικές ή τους κυνηγούς (υπάρχουν ακόμα…) Ο βιολογικός παράγοντας όπως τον ανέφερες σχετικά με το ανθρώπινο σώμα, δεν έπαιξε ρόλο εκεί; Πως προέκυψε η κρεοφαγία; Είναι μήπως αποτέλεσμα της ανθρώπινης ευφυίας (αν και μπορεί να ισχύει και το αντίστροφο);
Δεν διαφωνούμε πως πάσχουμε από υπερκατανάλωση κρέατος με όλα τα οικολογικά συνεπακόλουθα της, όμως εξακολουθώ να αμφιβάλλω κατά πόσο χορτοφαγικά είμαστε κατασκευασμένοι. Αν ο οργανισμός είναι προϊόν εξέλιξης, τότε τα τελευταία 40.000 χρόνια που τρώμε κρέας δεν θα μας πείραζε;
Υ.Γ. Επιμένω στα δικαιώματα των φυτών με ίσους όρους… Ούτως ή άλλως την ταξινόμηση την έχουμε κάνει εμείς, για την φύση το ένα ζώό τρώει το άλλο. Ακόμα και τα δέντρα τρώνε κάτι, που απλά εμείς δεν το θεωρούμε με την κατηγοριοποίηση μας ως ζωντανό.
Υ.Γ. 2 Δεν τρώω σαύρες, έντομα και μικρά ζώα. Ούτε και σαλιγκάρια….τα μανιτάρια είναι ζώα;
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ “ΑΝΟΡΓΑΝΟΥΣ”! Υπερασπιστείτε τα δικαιώματα των υδρογονανθράκων… :)
Αγαπητέ Daedalus ας μιλήσουμε για ηθική. Ο άνθρωπος μέσα στους αιώνες συνεχώς βασανίζεται με ατελείωτες ερωτήσεις, όπως είναι και φυσικό κάθε σκεπτόμενο όν που αναγνωρίζει την φύση του, αναζητά τον ρόλο του μέσα σε αυτή. Κάθε απάντηση δημιουργεί καινούριες ερωτήσεις, υποκινώντας μας να ερευνήσουμε και στο μέγιστο δυνατό μέτρο να εφαρμόσουμε την «περιέργεια» μας, βλέποντας αποτελέσματα ευνοϊκά προς εμάς, εφόσον επιτύχουμε τον στόχο μας.
Κάθε θεωρία είναι χρήσιμη ( η θεωρία παραμένει σημαντική και ας μην εφαρμοστεί, γιατί δεν παύει να είναι κίνητρο ) στην περίπτωση που μας αποκαλύπτει την ουσιαστική βαρύτητα της ( θεωρία και πράξη ). Ανακαλύπτοντας πλέον κάτι το ξεχωριστό, που δεν είναι άλλο από το βίωμα. Είναι εύκολο να «αστειευόμαστε» ( ειδικά αυτό με ανησυχεί ), είναι όμως πολύ δύσκολο να παρακινηθούμε να πράξουμε ανάλογα ορθά. Έχουμε επιλογές για τις ζωές μας που αν τις επιδιώκουμε θέλοντας, καταφέρνουμε «θαύματα» πέρα από κάθε λογική ή φαντασία.
Δεν εντοπίζω τίποτα το ηθικό, όταν έχουμε επιλογή να αποφύγουμε σαν «προικισμένα» όντα που είμαστε το «παράλογο» της τροφής μας. Σκέψου ποτέ να βρεθούμε στην θέση να σκοτώσουμε ( δεν το εύχομαι σε κανένα μας ) με τα ίδια μας τα χέρια κάποιο ζώο που το ανατρέφουμε με «στοργή» με την κατάληξη να βρεθεί στο πιάτο μας. Τότε ίσως να μας «τρελάνει» η αντίδραση αυτού του πλάσματος που νιώθει τον πόνο ακριβώς με την ίδια ένταση όπως και εμείς οι άνθρωποι ( ο πόνος δεν είναι ρατσιστής ). Πέρα από αυτό θα σου επισημάνω μία επιτυχής τακτική που εφαρμόζεται ειδικά στην επαρχία προς τα οικόσιτα ζώα, από προσωπική εμπειρία. Επειδή τα ζώα έχουν την ευφυΐα να αντιληφθούν τον κίνδυνο της ζωής τους, τους προκαλείται πανικός και αρχίζουν να αντιδρούν ζητώντας βοήθεια. Ακραία μα πάρα πολύ ακραία που σου σηκώνεται η τρίχα και εξαφανίζεσαι από το μακάβριο θέαμα ( ειδικά οι χοίροι, οι αγελάδες, οι αίγες και τα πρόβατα που είναι πολύ ευφυή και εκφραστικά πλάσματα ). Στριφογυρίζοντας ένα γιατί μέσα σου σε αυτό που μόλις βίωσες. Οι άνθρωποι όμως που εκτρέφουν τα ζώα αδιαφορούν τελείως για αυτό, αποσκοπώντας ένα πράγμα μόνο. Να μολυνθεί το κρέας ( τοξικό ) του ζώου το λιγότερο δυνατόν, λόγω του πανικού που προξενείτε τη στιγμή που αντιλαμβάνεται πως η ζωή του κινδυνεύει οριστικά, από τους ανθρώπους που θεωρεί «δικούς» του ,Καταφεύγοντας στην εξής τακτική που είναι πολύ αρχαία σε πληροφορώ. Προσποιούνται λοιπόν, αγάπη στο ζώο καθ ‘όλη την διάρκεια της εκτροφής, ώστε η ψυχολογία του να είναι στην μέγιστη δυνατή υγιής κατάσταση. Του μιλάνε με αγάπη, το χαϊδεύουν στοργικά, το ταΐζουν άριστα, «τρέχουν» στον κτηνίατρο στην περίπτωση ασθένειας σαν να είναι παιδί τους. Και όλα αυτό το θέατρο συμβαίνει για ένα και μοναδικό λόγο, να είναι ψυχολογικά σώο, αποφεύγοντας την παραμικρή πιθανότητα απεβίωσης, πριν την κατάλληλη στιγμή της σφαγής.
Τι σημαίνουν όλα αυτά θα με ρωτήσεις αγαπητέ Daedalus; Πως είναι δυνατόν να μαχόμαστε, να παίρνουμε θέση για την κακομεταχείριση των σκύλων, γάτες και ότι άλλο δεν καταλήγει στο μενού μας, πιάτο μας και να είμαστε επιλεκτικά ζωόφιλοι; Την πιο ακραία πιθανότητα να δεχτούμε. Σε περίπτωση που επιστρέψουμε ή επιτρέψουμε οι τωρινοί άνθρωποι μία κατάσταση αυτοσυντήρησης, είμαστε υποχρεωμένοι και μαχαίρι να λάβουμε και μαχαίρι να δώσουμε και όλα τα παραπάνω. Είμαστε έτοιμοι για αυτό; Το έχουμε σκεφτεί εμείς οι άνθρωποι της συσκευασμένης τυποποιημένης βολεμένης κρεοφαγίας; Ή τελικά θα προτιμήσουμε την καλλιέργεια φυτικών τροφών που είναι και πιο ευγενές μέσο διατροφής. Και οικουμενικής σημασίας λύση. Εκτός της τυποποιημένης χορτοφαγικής διατροφής πάντα. Αν ναι είμαστε έτοιμοι, τότε θα συνεχίζουμε να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο αλύπητα, έχοντας τύψεις για το τι φταίει, συνεχίζοντας να αναρωτιόμαστε σαν όντα που πρόσφατα απόχτησαν νου.
Είτε ζώο σκοτώσεις, είτε άνθρωπο η πράξη είναι ίδια.
Τα φυτά είναι ζωντανά δεν χωρά αμφισβήτηση πουθενά. Μόνο που όταν μιλάμε για ζωή σύμφωνα με την ιδιάζουσα κατασκευή μας, είναι το ίδιο να ξεριζώσεις, κόψεις μία πατάτα, μαρούλι, λάχανο, τομάτα, μανιτάρι, πορτοκάλι, μανταρίνι, σπανάκι, καρπούς κ.α. με το να κόψεις τον λαιμό, ξεκοιλιάσεις, γδάρεις, τεμαχίσεις μία αγελάδα, αίγα, χοίρο, κουνέλι, κότα, γαλοπούλα κ.α.;
Ο όρος Χορτοφαγία ( Vegan ) για όσους δεν ξέρουν σημαίνει: Έχω επιλέξει να ζω συνειδητά, τρέφοντας τη φύση μου με φυτικές εξολοκλήρου τροφές ( δημητριακά, όσπρια, λαχανικά, φρούτα, ξηρούς καρπούς, φυτικούς μύκητες = μανιτάρια ). Με όλο το σέβας προς τη γαία και το είδος μας.
“Όσο ο Άνθρωπος συνεχίζει να είναι ο άσπλαχνος καταστροφέας των κατώτερων ζώντων όντων δεν θα γνωρίσει ποτέ υγεία και ειρήνη. Γιατί όσο οι άνθρωποι κατασφάζουν τα ζώα, θα σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Πράγματι, αυτός που σπείρει τον καρπό του φόνου και του πόνου δεν μπορεί να δρέψει χαρά και αγάπη.” ~ Πυθαγόρας
“Εγώ, από τη μεριά μου, αναρωτιέμαι από τί είδους αίσθημα, μυαλό ή λόγο κατεχόταν αυτός ο άνθρωπος που πρώτος μόλυνε το στόμα του με αίμα, και επέτρεψε στα χείλη του να αγγίξουν τη σάρκα ενός δολοφονημένου όντος. Που έστρωσε το τραπέζι του με τις κατακρεουργημένες μορφές των νεκρών σωμάτων, και ισχυρίστηκε ως καθημερινή τροφή και νόστιμα πιάτα αυτά που ήξερε πως ήταν όντα προικισμένα με κίνηση, με αντίληψη και με φωνή.” ~ Πλούταρχος
Το αισθάνομαι πως η πνευματική πρόοδος όντως απαιτεί, σε κάποιο στάδιο, πως πρέπει να σταματήσουμε να σκοτώνουμε τα συντροφικά μας πλάσματα για την ικανοποίηση των σωματικών μας γούστων.” “Το μεγαλείο ενός έθνους και η ηθική του πρόοδος κρίνεται απο το πως φέρεται στα ζώα. Στο μυαλό μου, η ζωή ενός προβάτου δεν είναι λιγότερη πολύτιμη από αυτή ενός ανθρώπου.” ~ Μαχάτμα Γκάντι
“Το να γίνεις χορτοφάγος είναι να εισέρχεσαι στο ποτάμι που οδηγεί στη νιρβάνα.” ~ Βούδας
«Όλοι επιθυμούν να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους, τον εαυτό του κανένας».
Από ιατρικής άποψης σχετικά με την μορφολογία, ανατομία του ανθρώπινου γένους. Οι έρευνες οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είμαστε χορτοφάγοι. Επειδή η σωστή χορτοφαγική και πλήρης διατροφή αποκαλύπτεται ορθότερη για το είδος μας και ταυτόχρονα ευεργετική ( αυξημένη αναζωογόνηση των κυττάρων π.χ. ταχύτερη επούλωση στις πληγές, παράταση νεότητας, ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα στις ασθένειες κ.α. ) σε σύγκριση με την επιλεκτική κρεοφαγία.
Θα παραθέσω ένα ενδιαφέρον κείμενο για τον άνθρωπο:
« Πριν από λίγο καιρό το κυριότερο ερώτημα για την χορτοφαγική δίαιτα ήταν αν η ελάττωση του κρέατος και άλλων τροφών που βασίζονται στο κρέας είναι υγιεινή. Στις μέρες μας αναρωτιόμαστε αν η χορτοφαγική δίαιτα είναι πιο υγιενή. Και στις δύο περιπτώσεις η απάντηση, βασισμένη σε πρόσφατες ενδείξεις, δεν μπορεί παρά να είναι καταφατική. »
Jane E. Brody
New York Times News Service
Η αύξηση των ενδείξεων που αποδεικνύουν την σημαντική επίδραση της διατροφής στην υγεία και την μακροζωία αυξάνει τον αριθμό των ανθρώπων που αναρωτιούνται: το ανθρώπινο σώμα είναι φτιαγμένο για την χορτοφαγία ή την κατανάλωση του κρέατος; Για ν’ απαντήσουμε σ’ αυτήν την ερώτηση πρέπει να λάβουμε υπόψην δύο παράγοντες: την ανατομία του ανθρώπινου σώματος και τα φυσικά αποτελέσματα της κατανάλωσης του κρέατος. Επειδή η πράξη της τροφής αρχίζει με τα χέρια και το στόμα, ας δούμε τι μας αποκαλύπτει η ανατομία αυτών των μελών του σώματος. Τα δόντια του ανθρώπου, όπως τα δόντια όλων των χορτοφάγων, είναι φτιαγμένα για να κόβουν και να μασούν χορτοφαγικές ουσίες. Οι άνθρωποι δεν έχουν μπροστινά μυτερά δόντια, τυπικά για τα σαρκοφάγα, για να κόβουν και να μασούν το κρέας. Γενικά, τα σαρκοφάγα ζώα καταπίνουν την τροφή χωρίσ να τη μασήσουν. Γι’ αυτό, δεν χρειάζεται να ακονίσουν τα δόντια τους ή να κουνήσουν αργά το σαγόνι. Επίσης, το ανθρώπινο χέρι, χωρίς αιχμηρά νύχια, με τον αντίχειρα να αντιτάσσεται στα άλλα δάκτυλα, έχει μεγαλύτερη τάση να συλλέγει φρούτα και χορταρικά παρά να σκοτώνει.
Πως πραγματοποιείται η χώνευση του κρέατος
Οταν φτάσει στο στομάχι, το κρέας έχει ανάγκη για να χωνευτεί, την έκκριση γαστρικών υγρών πλουσίων σε υδροχλωρικό οξύ. Το στομάχι του ανθρώπου και των φυτοφάγων ζώων, παράγει οξέα είκοσι φορές λιγότερο ισχυρά από εκείνα των σαρκοφάγων. Μια άλλη ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στον σαρκοφάγο και τον χορτοφάγο παρουσιάζεται στο εντερικό σύστημα με το οποίο πραγματοποιείται το τελευταίο μέρος της χώνευσης, όταν τα θρεπτικά συστατικά μεταφέρονται στο αίμα. Ενα κομμάτι κρέας δεν είναι παρά ένα κομμάτι νεκρού σώματος του οποίου η σήψη δημιουργεί δηλητηριώδη απορρίμματα στο εσωτερικό του σώματος: πρέπει επομένως να πραγματοποιηθεί γρήγορα.Οι σαρκοφάγοι έχουν τροφικούς σωλήνες τρεις φορές μακρύτερους από το μάκρος του σώματός τους, ενώ ο άνθρωπος και τα φυτοφάγα ζώα έχουν τροφικούς σωλήνες δώδεκα φορές μακρύτερους από το μάκρος του σώματός τους. Αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος κρατά το κρέας πολύ περισσότερο, με αποτέλεσμα να παράγονται πολλά τοξικά στοιχεία. Ενα από τα όργανα που προσβάλλονται ιδιαίτερα από αυτές τις τοξίνες είναι το νεφρό, ζωτικό όργανο που αφαιρεί τα απόβλητα από το αίμα. Απορροφά υπερβολική ποσότητα δηλητηριωδών ουσιών που παράγονται με την κατανάλωση του κρέατος. Ακόμη και αυτός που δεν καταναλώνει κρέας συχνά εμφανίζει νεφρά τρεις φορές χειρότερα από τα νεφρά των χορτοφάγων. Τα νεφρά ενός νέου ατόμου μπορούν να ανταπεξέλθουν σε μια τέτοια κατάσταση, αλλά με τη πάροδο του χρόνου αυξάνονται αξιοσημείωτα οι διαταραχές και οι νεφρικές παθήσεις. Καρδιακές διαταραχές Μιαν άλλη ένδειξη της αφύσικης κατάσταςης που δημιουργεί η κατανάλωση του κρέατος φανερώνει η ανικανότητα του ανθρώπινου σώματος να αντιμετωπίσει την υπερβολική δόση ζωϊκών λιπαρών που περιέχουν τα φαγητά. Τα σαρκοφάγα ζώα μπορούν να μεταβάλλουν σχεδόν απεριόριστη ποσότητα χοληστερόλης και λιπαρών, χωρίς αρνητικά αποτελέσματα. Εχουν πραγματοποιηθεί πειράματα στους σκύλους: για μια περίοδο δύο χρόνων πρόσθεταν ελάχιστη ποσότητα ζωϊκών λιπαρών στην καθημερινή διατροφή τους κι αυτό δεν επηρέασε καθόλου το ποσοστό της χοληστερόλης. Από την άλλη μεριά, τα χορτοφάγα ζώα έχουν περιορισμένη ικανότητα επεξεργασίας της χοληστερόλης και των κορεσμένων λιπαρών, αν αυτή η ποσότητα υπερβαίνει την ποσότητα που απαιτεί το σώμα τους. Η υπερβολική συσσώρευση, για πολλά χρόνια, έχει ως αποτέλεσμα την εναπόθεση λίπους (πλάκες) στις πλευρές των αρτηριών που δημιουργούν σκλήρυνση, γνωστή ως αρτηριοσκλήρωση. Επειδή τα αποθέματα λίπους εμποδίζουν την φυσιολογική ροή του αίματος στην καρδιά, η πιθανότητα των καρδιακών κρίσεων, της αποπληξίας και των θρόμβων του αίματος αυξάνεται. Το 1961, ο Αμερικανικός Ιατρικός σύλλογος δήλωσε πως το 97% των καρδιακών ασθενειών, που προκαλούν περισσότερους από τους μισούς θανάτους στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορούν να προληφθούν με μια χορτοφαγική δίαιτα (1). Αυτά τα πορίσματα ενισχύονται από μια έκθεση της Αμερικανικής Καρδιακής Ενωσης που δηλώνει: « Εκτεταμένες έρευνες σε πληθυσμούς που ακολουθούν μια καθορισμένη διατροφή και πάσχουν σε υψηλό ποσοστό από ασθένειες στην στεφανιαία, δίνουν ενδείξεις πως η επικρατούσα αιτία αυτών των ασθενειών είναι μια διατροφή υπερβολικά πλούσια σε λιπαρά. » (2).Επίσης, η Εθνική Ακαδημία Επιστημών ανέφερε πρόσφατα πως το υψηλό ποσοστό χοληστερόλης, που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος των Αμερικανών, είναι η βασική αιτία των ασθενειών της καρδιάς που έφτασαν σε επίπεδο « επιδημίας » στις Ηνωμένες Πολιτείες (3). Το 1990, το Βρετανικό Ιατρικό Περιοδικό Lancet δημοσίευσε την μελέτη του Dr. Dean Ornish, του Πανεπιστημίου της California. O Dr. Ornish ανακάλυψε πως η χορτοφαγική δίαιτα ανέτρεψε το φράξιμο των αρτηριών σε ασθενείς με σοβαρές καρδιακές ασθένειες (4).
Καρκίνος
Μια ακόμη απόδειξη πως το εντερικό σύστημα του ανθρώπου δεν είναι κατάλληλο για την χώνευση του κρέατος, δίνουν οι πολλαπλές μελέτες που βρίσκουν μια στενή σχέση ανάμεσα στον καρκίνο του κόλον και μια διατροφή πλούσια σε κρέας (5). Σ’ αυτήν την περίπτωση, οι αιτίες της ασθένειας οφείλονται στην υψηλή κατανάλωση λιπαρών, στην έλλειψη φυτικών ινών στην διατροφή και στην αργή κυκλοφορία στο κόλον, όπου οι τοξικές ουσίες έχουν χρόνο να δημιουργήσουν μεγάλες ζημιές. Ο Dr. Sharon Fleming του Παραρτήματος Eπιστημών για την Διατροφή του Πανεπιστημίου της California, Berkeley, δήλωσε: « Μια διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες προσφέρει μια σημαντική βοήθεια στον περιορισμό του καρκίνου στο κόλον και το ορθόν. » (6) Από τη άλλη μεριά είναι γνωστό πως το κρέας, όταν χωνεύεται, παράγει μεταβολικά στεροειδή που περιέχουν καρκινογενή στοιχεία.
Το 1990, ο Dr. Walter Willet, που πραγματοποίησε την μεγαλύτερη μελέτη δίαιτας σε σχέση με τον καρκίνο του κόλον, δήλωσε: « Η σωστή ποσότητα του κρέατος που καταναλώνετε πρέπει να είναι μηδέν. » (7).
Οι αποδείξεις των επιστημονικών μελετών, που δείχνουν την σχέση της σαρκοφαγίας και άλλων μορφών καρκίνου, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Το 1983, η Εθνική Ακαδημία Επιστημών δήλωσε: « …μπορούν να προληφθούν πολλές μορφές κοινού καρκίνου ακολουθώντας μια διατροφή βασισμένη σε χόρτα και δημητριακά, λιγότερο πλούσια σε λιπαρά κρέατος. » (9)
Μερικά εκπληκτικά αποτελέσματα της έρευνας για τον καρκίνο αποκαλύφθηκαν μελετώντας τις νιτροσαμίνες, δηλαδή τα στοιχεία που παράγονται όταν ορισμένα φυσικά στοιχεία που βρίσκονται στην μπύρα, στο κρασί, στο τσάϊ και στον ταμπάκο, έρθουν σε επαφή με χημικά προσθετικά του κρέατος που χρησιμοποιούνται για την συντήρησή του. Ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφής και Ναρκωτικών δήλωσε για τις νιτροσαμίνες: « Μια από τις ισχυρότερες ομάδες καρκινογενών στοιχείων που αποκαλύφθηκε ποτέ … η μελέτη της οποίας προκάλεσε σοβαρές ανησυχίες στους επιστήμονες. » Ο Dr. William Lijinsky του Εθνικού Eργαστηρίου Οαk Rindge πραγματοποίησε διάφορα πειράματα εισάγωντας νιτροσαμίνες στην διατροφή ζώων: Μετά από έξι μήνες, 100% των πειραματόζωων εμφάνισαν όγκους. « Η εκδήλωση καρκινογενών όγκων » δήλωσε « εμφανίστηκε σε κάθε μέρος του σώματος: στον εγκέφαλο, στους πνεύμονες, στο πάγκρεας, στο στομάχι, στο συκώτι και στα έντερα. Τα ζώα βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο. » (10)
Επικίνδυνα προσθετικά στο κρέας
Οι καταναλωτές αγνοούν πως αρκετά χημικά προϊόντα, ιδιαίτερα επικίνδυνα, βρίσκονται στο κρέας και τα προϊόντα του κρέατος. Tο βιβλίο « Δηλητήριο στο σώμα σου » των Gary και Steven Null περιγράφει τις τελευταίες τεχνικές που χρησιμοποιούν οι βιομηχανίες τροφών: « Κρατούν τα ζώα ζωντανά και τα παχαίνουν χορηγώντας συνέχεια ηρεμιστικά, ορμόνες, αντιβιοτικά και άλλα ναρκωτικά. Αυτή η μεταχείρηση αρχίζει πριν από τη γέννηση και συνεχίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμα και μετά τον θάνατο των ζώων. Και φαίνεται πως αυτά τα ναρκωτικά βρίσκονται στο κρέας σας όταν το τρώτε, αφού ο νόμος δεν απαιτεί την καταγγελία τους. »
Μια από αυτές τις ουσίες είναι το diethylstilbestrol (DES), μια ορμόνη που ενώ αποδείχτηκε καρκινογόνα χρησιμοποιείται στην Αμερική τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ενώ έχει καταγγελθεί σε τριανταδύο χώρες ως πολύ επικίνδυνη για την υγεία, χρησιμοποιείται από την αμερικανική βιομηχανία του κρέατος, πιθανότατα επειδή ο Οργανισμός για την Τροφή και τα Ναρκωτικά γνωρίζει πως η χρήση αυτής της ορμόνης προσδίδει στους παραγωγούς κρέατος πεντακόσια εκατομμύρια δολλάρια τον χρόνο.
Ενα άλλο γνωστό διεγερτικό είναι το αρσενικό: το 1972 το Αμερικανικό Παράρτημα Γεωργίας (USDA) επαλήθευσε πως η παρουσία αυτού του δηλητηρίου υπερβαίνει τα νομικά όρια στο 15% της εθνικής παραγωγής πουλερικών (11).
Το νιτρικό και το νιτρώδες νάτριο, χημικές ενώσεις που χρησιμοποιούνται για να επιβραδύνουν την πορεία της σήψης των κρεάτων και άλλων προϊόντων όπως σαλάμια, ζωϊκό λίπος, αλλαντικά και ψάρια, είναι επίσης βλαβερά για την υγεία. Χρησιμοποιούνται για να δώσουν στο κρέας κόκκινο χρώμα, γεγονός που αποδεικνύει πως αυτές οι χημικές ενώσεις έρχονται σε επαφή με τις χρωστικές του αίματος και των μυών. Χωρίς αυτά τα συντηρητικά, το φυσικό καφετί χρώμα του κρέατος θα απομάκρυνε πολλούς καταναλωτές. Δυστυχώς, αυτές οι χημικές ουσίες δεν κάνουν διακρίσεις ανάμεσα στο αίμα ενός πτώματος και σ’αυτό του ζωντανού ανθρώπου, έτσι πολλά άτομα που κατανάλωσαν υπερβολική δόση αυτών των ουσιών βρήκαν τον θάνατο. Ακόμη και μικρές δόσεις είναι βλαβερές, κυρίως για τους νέους και τα μωρά. Γι’ αυτό, η Ειδική Επιτροπή των ΗΠΑ για τα Προσθετικά ςτις Τροφές (FAO) προειδοποίησε: « Το νιτρικό άλας δεν πρέπει να προστίθεται στις τροφές για μωρά. »Ο Α.J. Lehman σημειώνει: «… υπάρχει μια πολύ μικρή διαφορά ανάμεσα στην ποσότητα του νιτρικού άλατος που μπορεί να καταναλωθεί χωρίς να καταστεί βλαβερό και σ’ εκείνη που είναι επικίνδυνη. » Επειδή τα ζώα αναγκάζονται από τους εκτροφείς να ζουν σε φτωχές συνθήκες και σε περιορισμένο χώρο, έχουν ανάγκη μεγάλες δόσεις αντιβιοτικών που, όπως είναι φυσικό, όταν χωνεύονται μαζί με το κρέας, δημιουργούν στο εσωτερικό του ανθρώπινου οργανισμού στοιχεία που αντιστέκονται στα αντιβιοτικά. Η FAO υπολόγισε πως η χρήση της πενικιλλίνης και της τετρακικλίνης προσδίδει στην βιομηχανία κρέατος κέρδη που ανέρχονται τα 1,9 δισεκατομμύρια δολλάρια τον χρόνο, γεγονός που θέτει σε δεύτερη μοίρα την αξιολόξηση αυτών των αντιβιοτικών ως εξαιρετικά επικίνδυνων.
Επίςης, η βίαιη πράξη της ςφαγής δημιουργεί άλλα φυςικά δηλητήρια, ιδιαίτερα δυνατά. Οταν αυτά τα δηλητήρια ενωθούν, δημιουργούν διεγερτικά ή βλαβερές ουςίες (όπως η ουρία και το ουρικό οξύ) που παραμένουν ςτο ςώμα του ζώου και μολύνουν ακόμη περιςςότερο το κρέας που πρόκειται να καταναλωθεί.
Ασθένειες των ζώων
Μαζί με τα χημικά δηλητήρια, το κρέας πολύ συχνά μεταφέρει τις ασθένειες των ζώων που ζουν στριμωγμένα όλα μαζί κάτω από φτωχές συνθήκες υγιεινής, τρέφονται με αφύσικο τρόπο, αντιμετωπίζονται απάνθρωπα και αρρωσταίνουν πολύ συχνότερα από τα άλλα. Τη στιγμή της διαλογής του κρέατος γίνεται επιθεώρηση, αλλά λόγω της πίεσης που ασκούν οι βιομηχανίες και λόγω της έλλειψης χρόνου, το κρέας που διατίθεται στην αγορά είναι συχνά πολύ λιγότερο υγιές από όσο μπορούν να φανταστούν οι καταναλωτές.
Το 1972 η USDA έδωσε στην δημοσιότητα μια αναφορά σχετική με τα σφαγμένα ζώα των οποίων τα άρρωστα μέλη του σώματος είχαν αφαιρεθεί. Γύρω στις 100.000 αγελάδες παρουσίαζαν μορφές καρκίνου στα μάτια και 3.596.302 παρουσίαζαν άρρωστο συκώτι. H κυβέρνηση, όμως, εξακολουθεί να επιτρέπει την πώληση των πουλερικών που έχουν προσβληθεί από την πυογόνο ασθένεια airsacculitis. Το πύον συγκεντρώνεται στους πνεύμονες των πουλερικών και για να τηρηθούν τα ισχύοντα στανταρντ, ο θώρακας τους καθαρίζεται με αναρροφητικούς σωλήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, οι αναρροφητικοί σάκοι αφήνονται κατά μέρος και το πύον έρχεται σε επαφή με το κρέας. Ο Οργανισμός USDA κατηγορήθηκε πολλές φορές από το Γενικό Παράρτημα των ΗΠΑ για αργοπορία στην επιβολή των νόμων που αφορούν την σφαγή των ζώων και για υπερβολική χορήγηση άδειας. Πράγματι σε κατασκευές των εταιριών Swift, Armour, Carnation βρέθηκαν περιττώματα τρωκτικών, κατσαρίδες και βρωμιές (12). Οι επιθεωρητές δικαιολόγησαν αυτή την χαλαρότητα εξηγώντας πως αν οι κανονισμοί γίνουν αυστηρότεροι δεν θα μείνει ανοιχτή ούτε μια εταιρία παραγωγής κρέατος.
Το 1996, στην Αγγλία, εννέα άτομα βρήκαν τον θάνατο από μια ασθένεια του εγκεφάλου, γνωστή ως ασθένεια της τρελής αγελάδας. Τα θύματα ανέπτυξαν την ασθένεια όταν έφαγαν μολυσμένο μπιφτέκι. Αυτό το περιστατικό προκάλεσε πανικό και οδήγησε πολλούς ανθρώπους στην εγκατάλειψη της κατανάλωσης μπιφτεκιού. Επιδημιολόγοι είπαν πως 35.000 άνθρωποι μπορεί να μεταφέρουν την θανατηφόρα ασθένεια (13)
Διατροφή χωρίς κρέας
Πολλές φορές η λέξη « χορτοφαγία » επιφέρει την άμεση και προβλεπόμενη ερώτηση: « Και οι πρωτεΐνες; » Ο χορτοφάγος μπορεί να απαντήσει ρωτώντας: « Και ο ελέφαντας; ο ταύρος; ο ρινόκερος; » Είναι κοινή η αντίληψη πως το κρέας είναι το μονοπώλιο των πρωτεϊνών και πως είναι απαραίτητες πολλές πρωτεΐνες για να είμαστε δυνατοί και υγιείς. Αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική: Κατά την χώνευση το μεγαλύτερο μέρος των πρωτεϊνών μετατρέπεται σε αμινοξέα που χρησιμοποιούνται από το σώμα για την ανάπτυξη και την ανανέωση των ιστών. Το σώμα μπορεί να σχηματίσει εικοσιδύο από αυτά τα αμινοξέα, ενώ τα υπόλοιπα οχτώ « σημαντικά » αμινοξέα υπάρχουν σε μεγάλη ποσότητα στα προϊόντα που δεν περιέχουν κρέας. Τα προϊόντα του γάλατος, το σιτάρι, τα φασόλια και τα καρύδια αποτελούνται από πρωτεΐνες. Για παράδειγμα, ένα κομμάτι τυρί, λίγα φυστίκια ή ένα πιάτο φακές περιέχουν περισσότερες πρωτεΐνες από ένα χαμπουργκερ ή μια χοιρινή μπριζόλα. Μια μελέτη του Dr. Fred Stare του Πανεπιστημίου Harvard και του Dr. Mervyn Hardinge του Πανεπιστημίου Loma Linda έδωσε φως στην έρευνα που αφορά τις πρωτεΐνες που παίρνουν οι χορτοφάγοι και εκείνες που καταναλώνουν οι σαρκοφάγοι. Οι δύο επιστήμονες συμπέραναν πως « Και οι δύο ομάδες υπερβαίνουν δύο φορές την βασική ποσότητα των αμινοξέων. Πιο συγκεκριμένα, οι περισσότεροι υπερβαίνουν το όριο με αξιοσημείωτο τρόπο. »
Οι πρωτεΐνες αποτελούν συχνά το 20% της διατροφής πολλών Δυτικών, ποσοστό που υπερβαίνει το διπλάσιο της ποσότητας που συμβουλεύει η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας. Τώρα, αν είναι αλήθεια πως η έλλειψη πρωτεΐνων είναι αιτία αδυναμίας, είναι επίσης αλήθεια πως η υπερβολική ποσότητα πρωτεϊνών, επειδή δεν χρησιμοποιείται από το σώμα, μετατρέπεται σε αζωτούχα κατάλοιπα που κουράζουν τα νεφρά. Οι υδατάνθρακες είναι η βασική πηγή ενέργειας του σώματος, ενώ οι πρωτεΐνες είναι ο ύστατος πόρος ενέργειας. Στην πραγματικότητα, οι υπερβολικές δόσεις πρωτεΐνων μειώνουν την ενέργεια αντί να την αυξήσουν. Σε μια σειρά συγκριτικών δοκιμών που πραγματοποίησε ο Dr. Irving Fisher του Πανεπιστημίου Yale, οι χορτοφάγοι εμφάνισαν στα συγκεκριμένα τεστ, αποτελέσματα πολύ καλύτερα από αυτά των σαρκοφάγων. Συγκεκριμένα, η αύξηση της κατανάλωσης των πρωτεΐνων των μη-χορτοφάγων κατά 20% σημαίνει αύξηση της ενέργειά τους κατά 33%. Αλλες μελέτες επιβεβαίωσαν πως μια κατάλληλη χορτοφαγική δίαιτα προσφέρει τροφή ενεργητικότερη από αυτή του κρέατος. Ακόμη οι Dr. J. Iotekyo και Dr. Kipani του Πανεπιστημίου των Brussels, έδειξαν πως οι χορτοφάγοι μπορούν να εκτελέσουν φυσικές ασκήσεις για μια περίοδο δύο και τρεις φορές μεγαλύτερη από τους σαρκοφάγους πριν κουραστούν, και πως απαιτούν το ένα πέμπτο περίπου του χρόνου που είναι απαραίτητος στους κρεατοφάγους για να ξεκουρστούν. ( http://www.prabhupada.org )
« δόγματα υπάρχουν πολλά, ελεύθερη σκέψη ελάχιστη »
Με εκτίμηση!
Κατ’ αρχήν να σε ευχαριστήσω για την εμπεριστατωμένη σου απάντηση. Αν δημοσιοποιούνταν περισσότερο απόψεις σαν την δική σου, ο κόσμος θα κατανάλωνε ελάχιστο κρέας…
Το μόνο που διαφωνώ, όπως έγραψα και στο προηγούμενο μήνυμα είναι τα περί ηθικής. Στα φυτά γιατί να έχουμε λιγότερη ενοχή; Γιατί να μην αναγνωρίζουμε για παράδειγμα την ανωτερότητα τους ως είδη, μιας και τρέφονται εξ’ ολοκλήρου από CO2 και μεταλλικά άλατα, διατηρώντας την μακροζωία τους και την καρποφορία τους για πολύ περισσότερα χρόνια κατα μέσο όρο (αν μιλάμε για δέντρα πχ) απο οποιονδήποτε άλλον ζωντανό οργανισμό; Με την ίδια λογική λοιπόν, δεν θα έπρεπε ούτε δέντρα να κόβουμε, άσχετα με το αν αναδασώνουμε ή όχι, γιατί είναι κάτι παρόμοιο με ζωική εκτροφή. Ούτε και να καλλιεργούμε και μετά να ξεριζώνουμε.
Ιατρικά, μπορεί η χορτοφαγία να έχει χίλια δίκια, να είναι η καλύτερη διατροφή μας, ηθικά όμως, όπως λες για τους σκύλους, το ίδιο αισθάνομαι αν ένα μου φυτό που έχω χρόνια πεθάνει. Δεν μπορούμε να κάνουμε “ταξικούς” και “ποιοτικούς” διαχωρισμούς ζωής στην φύση. αφού όλα είναι αλληλένδετα.
Η ηθική επίσης, δεν είναι παγκόσμια, ούτε και έχει τον ίδιο χαρακτήρα χρονικά. Διαφορετικά σκέφτεται τα περι ηθικής ένας Δανός, διαφορετικά ένας Αφγανός ή ένας ακόλουθος του Bushido. Διαφορετική ηθική έχει ένας Βουδιστής από έναν Νεοπαγανιστή ή έναν συνεχιστή της αρχαίας θρησκείας των Μεξικάνων.
Η χορτοφαγία είναι ηθικό πλαίσιο μου φαίνεται περισσότερο, παρά οτιδήποτε άλλο. Και το ηθικό πλαίσιο είναι προσωπικό, άντε κοινωνικής ομάδας μερικές φορές σε γενικές γραμμές.
Πολλοί φιλόζωοι που γνωρίζω πχ, σκοτώνουν κατσαρίδες όταν τις δούν ή ψεκάζουν με εντομοκτόνα τα ζώα τους για να ψοφήσουν τα “παράσιτα”. Αυτή δεν είναι άλλη μια ρατσιστική αντιμετώπιση της ζωής;
Αν όλα όμως φίλε μου είναι ενέργεια στο βάθος, όπως μας λένε οι σύγχρονοι φυσικοί, που κολλάει η ηθική; Δεν πρέπει να αναθεωρήσουμε γενικότερα την σκέψη μας προς το “εν το παν” για παράδειγμα αν αποδεχθούμε τις σύγχρονες θεωρίες;
Και άλλα πολλά…
Σκεφτείτε το εξής: Αν πηγαίναμε να κόψουμε π.χ. ένα μανιτάρι για να τραφούμε με αυτό, και τη στιγμή που απλώναμε το χέρι μας, με κάποιον περίεργο τρόπο το μανιτάρι “έτρεχε” μακριά από μας, βγάζοντας ορισμένους τσιριχτούς ήχους, θα τρέχαμε ξωπίσω του να αποτελειώσουμε την πράξη μας το ίδιο εύκολα όπως όταν “σιωπηλό” υπομένει το συγκομιδή του;
Το ότι τα ζώα μοιάζουν περισσότερο στην ανθρώπινη φυσιολογία, προκαταβάλει τους ανθρώπους να ταυτιστούν περισσότερο μαζί τους, σε αντιδιαστολή με τα φυτά τα οποία στους περισσότερους μοιάζουν… “άψυχα”.
Το ίδιο ισχύει και με το παράδειγμα των κατσαρίδων. Τα έντομα μοιάζουν κάτι το τελείως διαφορετικό με τους ανθρώπους (η διαφορά των εντόμων με τα φυτά είναι πως τα έντομα μπορούν να “τρέξουν” μακρυά μας και να βγάλουν τσιριχτούς ήχους ενώ τα φυτά όχι) και η χρήση βίας απέναντι τους μας φαντάζει λιγότερο “σοβαρή” από την χρήση βίας απέναντι σε κάποιο θηλαστικό.
(πάνω στο θέμα της ανθρώπινης και “κολεοπτερικής” συμπεριφοράς δείτε περισσότερα στο “σύνδρομο της κατσαρίδας” αλλά και στην ταινία “District 9″)
Επίσης, ακόμα δεν έχω συναντήσει κάποιον ζωόφιλο που τυραννήθηκε από μύγες το καλοκαίρι, και μετά το πρώτο μισάωρο δεν πήρε την μυγοσκοτώστρα…
Όπως είπε και ο Πορφύριος:
«Γιατί η σφαγή ενός βοδιού ή ενός προβάτου να θεωρείται μεγαλύτερο κακό από το κόψιμο μιας φτέρης η μιας βελανιδιάς, ενώ πιστεύεται ότι η ψυχή ενυπάρχει και στα δέντρα;…»
[αν δεν θέλετε να μπλέξετε με τη μεταφυσική, όπου "ψυχή" αντικαταστήστε με "ζωή"]