Το Critics.gr αναπτύσσει εδώ και δύο περίπου χρόνια ένα σύστημα αξιολόγησης και βαθμολογίας των ταινιών, των βιβλίων και άλλων προϊόντων που κυκλοφορούν, το οποίο προσπαθεί να είναι  ιδιαίτερα αντικειμενικό και αξιόπιστο.
Οι επισκέπτες και οι συνεργάτες τού Critics.gr προσθέτουν όσο πιο πολλές μπορούν  βαθμολογίες και κριτικές που έχουν δημοσιευτεί για τις πιο δημοφιλείς κινηματογραφικές ταινίες, και το σύστημα υπολογίζει τις συγκεντρωτικές βαθμολογίες τους.
Το σύστημα βαθμολογίας βασίζεται στην πολυφωνία των απόψεων και γίνεται περισσότερο αξιόπιστο όσο περισσότερες κριτικές και αξιολογήσεις προσθέσετε εσείς. Χρησιμοποιώντας το μπορούμε να δούμε με μεγάλη σιγουριά ποιες ήταν οι καλύτερες ταινίες του 2009.
Στην ακόλουθη αξιολόγηση, επιλέξαμε τις ταινίες εκείνες του 2009 για τις οποίες οι επισκέπτες τού Critics.gr πρόσθεσαν περισσότερες από 9 δημοσιευμένες κριτικές και οι οποίες πέτυχαν τη μεγαλύτερη βαθμολογία.
Περιμένουμε να επισκεφτείτε το Critics.gr και να καταθέσετε και τη δική σας βαθμολογία και σχόλια για να διαμορφώσετε τη βαθμολογία και να την κάνετε ακόμη πιο αξιόπιστη και ακριβή.

Ας δούμε όμως ποιες ήταν οι ταινίες του 2009 που συγκέντρωσαν τις μεγαλύτερες βαθμολογίες και τι γράφτηκε για αυτές.
Όπως θα διαπιστώσετε, είναι ταινίες που αξίζουν την προσοχή σας επιβεβαιώνοντας την αξιοπιστία του συστήματος τού Critics.gr.

1)  Η Λευκή Κορδέλα του Μάικλ Χάνεκε Βαθμολογία 89% Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 17 / Συνολική συνοχή απόψεων 68%

Στην πρώτη θέση ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες του 2009, το Critics.gr τοποθετεί την ταινία του μεγάλου Αυστριακού σκηνοθέτη Μάικλ Χάνεκε, στην οποία ανασυντίθεται το άσχημο σκηνικό της γερμανοαυστριακής κοινωνίας των αρχών του 20ού αιώνα. Θρησκευτικός φανατισμός, αυστηρά ήθη, αδυναμία έκφρασης των συναισθημάτων με μόνη διέξοδο τη βία, καταπιεσμένο μίσος και  πανταχού παρούσα Άγνοια (που μεταφέρεται έντεχνα και στο θεατή, ο οποίος δεν μπορεί να ερμηνεύσει όλα αυτά που συμβαίνουν στην ταινία), αποτελούν το έδαφος στο οποίο θα γεννηθεί αργότερα ο φασισμός και η θανατηφόρα εθνικοσοσιαλιστική μηχανή.

Η Λευκή Κορδέλα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Κανών και γενικά υπάρχει η συμφωνία ότι ήταν η καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ.

Πρέπει βέβαια να σας προειδοποιήσουμε ότι απευθύνεται περισσότερο προς το σινεφίλ κοινό και δεν θα προσπαθήσει να σας διασκεδάσει ή να κρατήσει το ενδιαφέρον σας σε όλη τη διάρκειά της,  ειδικά αν δεν είστε ιδιαίτερα «συνειδητοποιημένος» θεατής. Η γενική ατονία της, η έλλειψη κεντρικού αφηγηματικού πυρήνα, το ασπρόμαυρο γύρισμα και η μεγάλη διάρκειά της (κρατά δυόμιση ώρες) δημιούργησαν κάποια αρνητικά σχόλια για το όλο εγχείρημα, χωρίς ωστόσο να θίξουν τη μεγαλοφυΐα του δημιουργού του και χωρίς να στερήσουν από την ταινία την κορυφαία θέση στις καλύτερες της χρονιάς.

Η δική μας άποψη είναι ότι πρόκειται για μια ταινία «αναφοράς», που πέρα από τις καλλιτεχνικές της επιδιώξεις είναι απαραίτητη για τη σωστότερη ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων και που κάθε πολίτης που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να παρακολουθήσει.

Έγραψαν για τη Λευκή Κορδέλα

• …Ο σκηνοθέτης δανείζεται την άδολη οπτική του δασκάλου, κι όχι απλώς τη φωνή και την εγκυρότητά του ως μάρτυρα, φτιάχνοντας έτσι μια τρομερά ρεαλιστική ατμόσφαιρα, μιας περιόδου που σε μας φαντάζει πολύ μακρινή… (Λουκάς Τσουκνίδας από το In2Life.gr )
• …Η σκηνοθετική μεγαλοφυΐα τού Χάνεκε συνδυάζει αφηγηματική κομψότητα και πολυδιάστατη πολιτική σκέψη… (Χρήστος Μήτσης από το Αθηνόραμα)
• …Η ταινία δεν έχει ανάγκη ούτε από ανάλυση, ούτε νοηματική διείσδυση. Λειτουργεί ως σινεφιλικός μύθος, σαν ένα όμορφο ταξίδι στην τέχνη ενός ολοκληρωμένου δημιουργού. Το ιδανικότερο κλείσιμο μιας δεκαετίας που δεν μας στεναχώρησε και πάρα πολύ… (Σταύρος Γανωτής από το Cine.gr)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για τη Λευκή Κορδέλα, ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτήν,  και βαθμολογήστε και εσείς, πατώντας εδώ.

2)Ψηλά στον Ουρανό (Up) της Pixar Βαθμολογία 84 Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 17  / Συνολική συνοχή απόψεων 67%

Στη δεύτερη θέση, με βαθμολογία ίση με το District 9 που όμως βρίσκεται στην τρίτη θέση γιατί έχει χαμηλότερη «συνοχή απόψεων», βρίσκεται το Up, μια ταινία «κινουμένων σχεδίων» υψηλής ποιότητας στo πλαίσιο που μας έχει συνηθίσει η εταιρεία Pixar, η οποία κάθε χρονιά μάς προσφέρει τουλάχιστον μία παρόμοια ταινία. Η Pixar κυκλοφόρησε το 2007 το εκπληκτικό Ratatouille με το ποντίκι-μάγειρα, το 2008 το εξίσου καταπληκτικό WALL-E με το μοναχικό ρομποτάκι που …συναντά τον έρωτα και το 2009 το Ψηλά στον Ουρανό που για ακόμη μια φορά κατάφερε να μαγέψει τους κριτικούς και το κοινό.

Το Ψηλά στον Ουρανό περιγράφει τις περιπέτειες ενός γεράκου (που οι μεσημεριανές τηλεοπτικές εκπομπές στην Ελλάδα παρατήρησαν ότι είναι ίδιος ο …Ζάχος Χατζηφωτίου), ο οποίος αποφασίζει να ταξιδέψει στον προορισμό των ονείρων του, αλλά να πάρει μαζί και όλο το βιός του! Για να το καταφέρει, φουσκώνει χιλιάδες μπαλόνια τα οποία δένει στο σπίτι του και… η συνέχεια στις οθόνες σας!

Η ταινία βασίζεται κατά πολύ στους ψηφιακούς ηθοποιούς της που… παίζουν καταπληκτικά και προκαλούν έντονα συναισθήματα, με ερμηνείες που οι πραγματικοί ηθοποιοί δύσκολα πλησιάζουν.

Επίσης, όπως και οι προηγούμενες ταινίες τής Pixar, είναι γυρισμένη έτσι ώστε να τραβά το ενδιαφέρον των μικρών θεατών με το οπτικό αποτέλεσμα, αλλά να απευθύνεται και στους μεγαλύτερους θεατές.

Πρέπει βέβαια να παρατηρήσουμε ότι το Up βρίσκεται στη δεύτερη θέση της λίστας μας ίσως γιατί οι κριτικοί κινηματογράφου είναι πολύ πιο επιεικείς απέναντι στα ψηφιακά/καρτούν δημιουργήματα από όσο στις κανονικές ταινίες και τις αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερο θαυμασμό από όσο ίσως τους αξίζει. Αυτό το τονίζουμε γιατί το Up είναι πολύ καλό, αλλά όχι καλύτερο από τα προηγούμενα φιλμ της Pixar, και αυτό ίσως θα έπρεπε να αντικατοπτρίζεται με κάποιο τρόπο στις βαθμολογίες που λαμβάνει, αλλά δεν συμβαίνει…

Έγραψαν για το Ψηλά στον Ουρανό

• …Καμιά ταινία φέτος δε θα ορίσει καλύτερα το σλόγκαν «για όλη την οικογένεια» χωρίς όχι μόνο να προσβάλλει τη νοημοσύνη κανενός, αλλά μαγεύοντας περισσότερο το μικρό παιδί μέσα στα ενήλικα σώματα. (Από το “Less than Zervo”)
• …Είναι μια κανονική ταινία και ως τέτοια αντιμετωπίστηκε και στις τελευταίες Κάννες, αφού έγινε το πρώτο animation στην ιστορία, που άνοιξε επίσημα το Φεστιβάλ. (Γιάννης Πεντσερετζίδης από το myfilm.gr)
• …Η ταινία μπορεί να μην αναπτύσσεται σε πολλά επίπεδα ανάγνωσης, έχει όμως αξιολάτρευτους χαρακτήρες… (Παναγιώτης Παναγόπουλος από την Καθημερινή)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για το Up (Ψηλά στον Ουρανό), ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτό και βαθμολογήστε το και εσείς, πατώντας εδώ.

3) District 9 του Neil Blomkamp Βαθμολογία 84% Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 34/ Συνολική συνοχή απόψεων 63%

Το 2009 ήταν μια από εκείνες τις σπάνιες χρονιές που ένας άγνωστος δημιουργός από το Πουθενά (από τη Νότια Αφρική, για μεγαλύτερη ακρίβεια) κατάφερε να φτιάξει μια ταινία που του άνοιξε τις πόρτες προς το παγκόσμιο κοινό.
Ο Νιλ Μπλόμκαμπ πήρε ένα γνωστό και αγαπημένο κινηματογραφικό θέμα (τον ερχομό εξωγήινων όντων στη Γη) και του πρόσθεσε αρκετές ενδιαφέρουσες πινελιές ώστε να μπει στις λίστες των «ταινιών-που-πρέπει-οπωσδήποτε-να-δω» εκατομμυρίων θεατών.

Η ταινία ξεκινάει ως ντοκιμαντέρ, αλλά έχει στην εξέλιξή της αρκετή δράση για να μη βαρεθείς. Έχει μπόλικο χιούμορ για να μην την πάρεις πολύ στα σοβαρά, αλλά θίγει έντονα τα θέματα του ρατσισμού και της προσωπικής αποξένωσης στη βιομηχανική εποχή μας. Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία να καταφέρει να ανέβει κατά τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας της στο Νο1 του αμερικανικού Box-Office.

Το District 9 γυρίστηκε με ελάχιστα χρήματα, αλλά μερικά από τα εφέ του είναι πραγματικά πολύ καλά. Πρέπει βέβαια να τονίσουμε ότι την παραγωγή του ανέλαβε ο γνωστός σκηνοθέτης Πήτερ Τζάκσον (Άρχοντας των Δαχτυλιδιών) και το όνομά του βοήθησε πολύ στην προώθηση της ταινίας. Δεν είμαστε σίγουροι ότι θα είχε την ίδια μοίρα αν δεν το είχε βοηθήσει ο Τζάκσον, πιστεύουμε όμως ότι αργά ή γρήγορα θα γινόταν γνωστό μέσω των underground καναλιών προώθησης που είναι πλέον διαθέσιμα στους δημιουργούς κινηματογραφικού υλικού (π.χ. youtube).

Η ταινία φαίνεται να σηματοδοτεί  την επιστροφή των «B’ Movies» της δεκαετίας του ’70.
Την ίδια επιστροφή προσπάθησαν να επιβάλουν και άλλοι σκηνοθέτες, όπως ο Ρόναλντ Έμεριχ (Μέρα Ανεξαρτησίας, Γκοντζίλα, 2012) και ο Κουέντιν Ταραντίνο (From Dusk till Dawn, Kill Bill).
Όμως οι ταινίες τους έχουν μερικά χαρακτηριστικά που δεν μας επιτρέπουν να τις χαρακτηρίσουμε πραγματικά B’ Movies:

• Πρώτα από όλα, είχαν τεράστιο budget, κάτι που σε καμιά περίπτωση δεν συνέβαινε με τα B’ Movies.
• Δεύτερον, έχοντας εμπορικό στόχο, τα σενάριά τους είχαν «καθολική απήχηση», με την έννοια ότι ήταν γραμμένα για να αρέσουν σε όλους, ενώ τα B’ Movies απευθύνονταν πάντοτε σε ομάδες ανθρώπων που έχουν πάθος με κάποιες θεματολογίες.
• Τρίτον, κάτι που ισχύει ειδικά στις ταινίες τού Ταραντίνο, πέρα από το μεγάλο budget υπάρχει μια υποτιθέμενη «καλλιτεχνική» τάση, η οποία σε καμιά περίπτωση δεν συμβαδίζει με το πνεύμα των B’ Movies. (Βέβαια στις ταινίες του Ταραντίνο η «καλλιτεχνικότητα» είναι συζητήσιμη και δεν ξέρουμε αν υφίσταται κάπου αλλού πέρα από τις καλές προθέσεις μας).

Με ταινίες όμως όπως το District 9 το πνεύμα των B’ Movies επιστρέφει. Ταινίες  με «ειδικά» θέματα, που απευθύνονται κυρίως  στους φανατικούς οπαδούς κάποιων θεματολογιών,  οι οποίες δεν τηρούν στάνταρ εμπορικότητας και δεν χρειάζονται εκατομμύρια δολάρια για να γυριστούν. Και όμως, ακόμη και αυτές έχουν την ευκαιρία να πετύχουν μια καλή θέση στο Box-office, αφού η τεχνολογία επιτρέπει ακόμη και στο πιο τρελό όνειρο να γίνει πραγματικότητα, αν υπάρχει βέβαια η απαραίτητη επιμονή και υπομονή.

Εξ ορισμού, σε ανάλογες Β’ Movie προσπάθειες δεν θα πρέπει να περιμένετε μόνο «καλές» κριτικές αλλά και πολλές αρνητικές. Το ίδιο ισχύει και για το District 9, για το οποίο θα διαβάσετε αρκετές αρνητικές απόψεις. (Για αυτό το λόγο το Critics.gr υπολογίζει το «δείκτη συνοχής», ο οποίος αντιστοιχεί στις «διαφωνίες» των κριτικών. Αν οι διαφωνίες είναι πολλές και έντονες –κάτι που το δείχνει το μικρό νούμερο του δείκτη– είναι ένας καλός λόγος για να δείτε την ταινία και να βγάλετε το δικό σας συμπέρασμα. Εξάλλου οι πιο σημαντικές ταινίες της κινηματογραφικής ιστορίας ήταν εκείνες που ξεσήκωσαν τις πιο μεγάλες διαφωνίες ανάμεσα σε θεατές και κριτικούς…)

Ίσως με την επιτυχία του District 9 να μπαίνουμε σε μια εποχή που το μοναδικό κριτήριο για τη δημιουργία μιας ταινίας να είναι η τρέλα του δημιουργού της και όχι το περίπλοκο χρηματοοικονομικό σύστημα που υπάρχει πίσω της.

Ας το ελπίσουμε και ας το ευχηθούμε!

Έγραψαν για το District 9

• Από τα πιο αξιόλογα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας που “παντρεύουν” εύστοχα και σε βάθος την περιπέτεια δράσης με την παγκόσμια πολιτική, την οικολογική συνείδηση και τις κοινωνικές ευαισθησίες  (Δημήτρης Παπαμίχος από το MyFilm.gr)
• Έχουμε να κάνουμε συνεπώς με μία αρκετά καλή ταινία που οι fans της επιστημονικής φαντασίας και των εξωγήινων δεν θα χάσουν. Τέλος να τονίσουμε την πρωτοτυπία στην παρουσίαση των γαριδόμορφων εξωγήινων όπως και τη συνύπαρξή τους στη Γη με τους ανθρώπους που δεν έχουμε δει σε άλλη ταινία. (Γιάννης Πατλάκας από το Cinefreaks.gr)
• Κι έστω κι αν το τελευταίο ημίωρο πάει να υπονομεύσει τούτο το ρεαλισμό με τις θορυβώδεις, α λα «Τransformers» αναμετρήσεις του, το αποτέλεσμα μένει στο νου σαν το πιο έξυπνο, ευφάνταστο, συναρπαστικό τόλμημα που μας έδωσε το κινηματογραφικό είδος τα τελευταία χρόνια.(Ρόμπυ Εκσιέλ από το Έθνος)
• Αλλά οι εξωγήινοι διάλογοι είναι άκομψα επεξηγηματικοί, η ταινία διαλαλεί τους προφανείς συμβολισμούς της και ο υποσχόμενος σκηνοθέτης Νιλ Μπλόμκαμπ δεν είναι απόλυτα σίγουρος πού να κατευθυνθεί αφότου έχει απλώσει στο χαρτί τις αρχικές του σκέψεις.(Θοδωρής Δημητρόπουλος από το e-go.gr)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για το District 9, ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτό, και βαθμολογήστε το και εσείς, πατώντας εδώ.

4)   Moon του Dunkan Jones Βαθμολογία 82% Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 9/ Συνολική συνοχή απόψεων 71%

Ένας αστροναύτης βρίσκεται ολομόναχος στη Σελήνη σε μια αποστολή εξόρυξης ενός πανάκριβου ορυκτού, με μόνη παρέα το ρομποτικό σύστημα επιτήρησης της βάσης στην οποία κατοικεί. Ένα ατύχημα σε μια περιπολία έξω από τη βάση ρίχνει τον αστροναύτη σε λιποθυμία και …ξεκινά ένας εφιάλτης ανακάλυψης εξαιρετικά δυσάρεστων μυστικών.

Το Moon, όπως και το District 9, επιβεβαιώνει μάλλον ότι έχουμε μια επιστροφή των B’ Movies, αφού θυμίζει έντονα το Outland του Peter Hyams (1981) και το Dark Star του John Carpenter (1974), ειδικά σε ατμόσφαιρα και προβληματισμό.
Γυρισμένο με χαμηλό προϋπολογισμό αλλά με εφευρετικά εφέ, απευθύνεται στους οπαδούς της επιστημονικής φαντασίας και αδιαφορεί για τους υπόλοιπους. Σεναριακά θέλει να πει κάτι πολύ συγκεκριμένο και δεν χάνει το στόχο του ούτε λεπτό. Με αυτόν τον τρόπο, καταφέρνει να πετύχει ένα ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Σ’ αυτό βοηθάει πολύ και η ερμηνεία τού Sam Rockwell –που μονοπωλεί τον κινηματογραφικό χρόνο καθώς οι υπόλοιποι ηθοποιοί παίζουν για λίγα δευτερόλεπτα στην ταινία– που μας υπενθυμίζει ότι πρόκειται για έναν από τους κορυφαίους ηθοποιούς της γενιάς του.

Η ταινία αγαπήθηκε προφανώς εξαιτίας των έντονων συναισθημάτων μοναξιάς και θλίψης που εκπέμπει. Σημαντική είναι επίσης η παρουσία του «Gerty», ενός ρομπότ που ανατρέπει τα γνωστά κλισέ των «κακών/καλών» ρομπότ και επανορθώνει την υπόληψη του αξέχαστου HAL του 2001: Οδύσσεια του Διαστήματος.

Έγραψαν για το Moon

• …Εικαστικά καλοδουλεμένη και με υποβλητική μουσική, η ταινία τού Duncan Jones περιέχει προβληματισμούς για την επικοινωνία, την αξία της ζωής και το μέλλον της ανθρωπότητας. (Από το Authority.gr)
• …Το Moon είναι ένα διαμαντάκι που μπορεί να προωθήσει την καριέρα ενός πολλά υποσχόμενου σκηνοθέτη και σίγουρα αξίζει το χρόνο σας, αλλά δε νομίζω ότι είναι η ταινία της χρονιάς όπως χαρακτηρίστηκε, αλλά ούτε και ο πρωταγωνιστής Sam Rockwell τόσο αψεγάδιαστος ώστε να κερδίσει το χρυσό αγαλματάκι. (Κυριαζής Αλέξανδρος από το Darko’s Blog)
• …Μετά το χάος τού Transformers: Revenge of the Fallen είναι πραγματικά αναζωογονητικό να παρακολουθείς μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που σέβεται τη νοημοσύνη ενός ενηλίκου. (James Berardinelli από το Reelviews.net)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για το Moon, ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτό, και βαθμολογήστε το και εσείς, πατώντας εδώ.

5)   Άδωξοι Μπάσταρδη του Quentin Tarantino Βαθμολογία 80% Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 22/ Συνολική συνοχή απόψεων 71%

Στην πέμπτη θέση έχουμε ακόμη μια ισοβαθμία, των ανορθόγραφων Άδοξων Μπάσταρδων και του Avatar, με εμφανώς μεγαλύτερη συνοχή απόψεων για την πρώτη ταινία (71% έναντι 57%), η οποία κερδίζει λοιπόν και την καλύτερη θέση.

Ο Quentin Tarantino καταφέρνει για ακόμη μια φορά να μας προσφέρει μια ταινία εύπεπτη, διασκεδαστική, γεμάτη με έξυπνους διαλόγους και βίαιο φετιχισμό, που αν και διατυμπανίζει τη «βαρβαρότητά» της, παραμένει αρεστή στους σινεφίλ και στους κριτικούς.

Ο Tarantino αντλεί το υλικό του από την πρόστυχη αθωότητα του κινηματογράφου των 70’s, από τα B’ Movies και τα «exploitation movies». Στο «Άδωξοι Μπάσταρδη» δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη του, αλλά καταφέρνει για ακόμη μια φορά να σοκάρει. Πρόκειται για μια ταινία που υποτίθεται ότι απευθύνεται στα κατώτερα ένστικτα εκδίκησης (οι Εβραίοι παίρνουν στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου το αίμα τους πίσω από τους Γερμανούς), αλλά τελικά ικανοποιεί το νου μας  με τους πνευματώδεις διαλόγους του και την έλλειψη οποιουδήποτε σεβασμού απέναντι στην Ιστορία.

Δεν υπάρχουν πολλά που μπορούν να ειπωθούν για το Άδωξοι Μπάσταρδη που δεν έχουν ειπωθεί για τις υπόλοιπες ταινίες του Ταραντίνο, πέρα από το ότι η εισαγωγή της είναι μάλλον υπερβολικά μεγάλη –αν και σίγουρα απολαυστική– τόσο που η μάλλον αδύναμη και υπερβολικά βίαιη τρίτη σκηνή της ταινίας, όπου βλέπουμε την ομάδα των «Μπάσταρδων» εν δράσει, κουράζει τους περισσότερους θεατές. Μη λιποψυχήσετε και δείτε παρακάτω, γιατί η συνέχεια είναι εξαιρετική.

Έγραψαν για το Άδωξοι Μπάσταρδη

• Με το σκηνοθετικό του ντελίριο καταφέρνει να παρασύρει το θεατή σε ένα άνευ προηγουμένου κινηματογραφικό γαϊτανάκι, γελοιοποιεί το ναζισμό και τους ναζιστές και προσφέρει ένα χορταστικό φιλμ παραγεμισμένο με ένα υπέροχο μείγμα δράσης και χιούμορ. (Στράτος Κερσανίδης από το kemes.gr)
• Tο Inglourious Basterds δεν είναι μόνο η καλύτερη ταινία του Quentin Tarantino από την εποχή του Reservoir Dogs… είναι σινεμά από τα παλιά! Μια ταινία που δε θέλεις να τελειώσει ποτέ! (Γιάννης Βασιλείου από το Cinemanews.gr)
• Ο Tarantino ξετυλίγει την ιστορία του μέσα από πέντε εκτεταμένης διάρκειας κεφάλαια / σκηνές που δεν προσπαθούν ιδιαίτερα να σχηματίσουν μια ολοκληρωμένη πλοκή. Τα πιο ζουμερά κομμάτια δε βρίσκονται στην ­–περιορισμένη– δράση, αλλά στους άλλοτε σαρδόνιους και άλλοτε απλά εξωφρενικούς διαλόγους. (Θανάσης Πατσαβός από το Mixtape.gr)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για το Άδωξοι Μπάσταρδη, ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτό, και βαθμολογήστε το και εσείς, πατώντας εδώ.

6)   Avatar του James Cameron Βαθμολογία 80% Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 20 / Συνολική συνοχή απόψεων 57%

Το Avatar, που κατάφερε να φτάσει στην 6η θέση των καλύτερων ταινιών του 2009, προσπάθησε σκληρά για να μας προσφέρει μια «νέα πρόταση» κινηματογραφικής διασκέδασης.  Είναι γυρισμένο σε τρεις διαστάσεις (3D), με εφέ που ξεπερνούν σε ποσότητα και ποιότητα οποιαδήποτε άλλη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου,  και περιέχει χιλιοειπωμένα μεν, αλλά υπαρκτά  μηνύματα οικολογικής και πολιτικής ανησυχίας. Δεν θα αναφερθούμε βέβαια στο τεράστιο κόστος του σε χρήματα και εργατοώρες στην παραγωγή!

Ο Cameron προσπάθησε να μας δώσει έναν καλό λόγο για να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα παράνομα downloads και να αποχωριστούμε το 10ευρώ μας στο κοντινότερο multiplex κινηματογράφο. Και όλα δείχνουν ότι τα κατάφερε.
Με τόσα τεχνολογικά καλούδια, η σεναριακή πρωτοτυπία του Avatar δυστυχώς φάνηκε να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Ή, μάλλον, σε 5η ή 6 ή 10η  μοίρα αφού είναι το πιο παραμελημένο κομμάτι της ταινίας! Η υπόθεσή του είναι στην ουσία για ακόμη μια φορά η υπόθεση του Χορεύοντας με τους Λύκους ή του Λώρενς της Αραβίας, αυτή τη φορά στην «Πανδώρα» και όχι στην Άγρια Δύση ή στους αμμόλοφους της Αραβίας.
Αλλά η έλλειψη πραγματικά πρωτότυπου σεναρίου δεν φάνηκε να στεναχωρεί τον Cameron, ο οποίος μάλλον δεν ήθελε να μας δώσει κάτι διανοητικά νέο, όπως είχε κάνει στο Aliens ή στο Terminator. Ναι, μη διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας, εκείνες οι ταινίες είχαν σεναριακές πρωτοτυπίες πέρα από τα εφέ τους, και επηρέασαν έντονα το φαντασιακό του πολιτισμού μας, όσο και αν μερικοί από εμάς δεν θέλουν να το παραδεχτούν.
Ο Cameron προφανώς κατάλαβε ότι το Avatar θα κούραζε αρκετά τα μάτια μας και προτίμησε να μην κουράσει και τον εγκέφαλό μας, με αποτέλεσμα η ταινία να απευθύνεται περισσότερο στο συναισθηματικό μας κόσμο παρά στη νου μας.
Αυτό θα το καταλάβει οποιοσδήποτε δει την ταινία απογευματινές ώρες στον κινηματογράφο, όπου θα διαπιστώσει ότι οι θεατές –μικροί και μεγάλοι– χειροκροτούν, κλαίνε και κραυγάζουν… και όλα αυτά, όχι για τα ευρώ τους, όπως δυστυχώς συμβαίνει στις περισσότερες νέες ταινίες, αλλά εξαιτίας της συναισθηματικής φόρτισης που τους προκαλεί το Avatar. Ο Cameron φαίνεται ότι ακολούθησε πιστά τη συνταγή τού Τιτανικού…

Ελάχιστοι κριτικοί φάνηκε να αντιπαθούν την ταινία, αν και οι περισσότεροι άφησαν να φανεί ένα συγκεκριμένο παράπονο στα κείμενά τους, θέλοντας προφανώς κάτι περισσότερο από την ταινία και τον σκηνοθέτη της.
Ό,τι και να σχολιάσουμε, η ταινία μπορεί να ερμηνευτεί και ως ένας ακόμη ύμνος στην Αμερική, του τόπου που κάθε όνειρο –αλλά και εφιάλτης– μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Ο Cameron είναι μια απόδειξή του αφού ξεκίνησε ως …φορτηγατζής και έγινε σκηνοθέτης αργότερα, όταν είδε τον Πόλεμο των Άστρων του Τζορτζ  Λούκας και αποφάσισε ότι «αυτό ήθελε να κάνει στη ζωή του».
Δεν είναι λίγα αυτά που ήδη κατάφερε, μέσα από τη συνολική πορεία του, όπως και μέσα από το Avatar…

Έγραψαν για το Avatar

• …Ο Κάμερον δεν έκανε ποτέ μια ταινία απλά και μόνο για να δείξει τα οπτικά εφέ. Κάθε τεχνολογική λεπτομέρεια στο Άβαταρ εξυπηρετεί την ανάδειξη μιας ιστορίας βαθιάς αγάπης. Η μαγεία επίστρεψε στο σινεμά. (Kirk HoneyCutt από το Hollywood Reporter)
• …Λανσάρει κάτι που είχαμε να δούμε από τότε. Έναν ολοκληρωμένο κόσμο, απίστευτης ομορφιάς, που γεννήθηκε στο μυαλό του σκηνοθέτη του Τζέημς Κάμερον. (Γιώργος Χριστόπουλος από το ArtMag.gr)
• …δείχνει πώς ακριβώς μπορείς να είσαι πρωτοπόρος δίχως να είσαι εξυπνάκιας και τι ακριβώς εννοούμε όταν μιλάμε για τη «μαγεία του σινεμά». (Γιώργος Κρασσακόπουλος από το Athens Voice)
• …Κρίμα, πραγματικά κρίμα, που όλος αυτός ο πλούτος υποστηρίζεται πλέον από ένα συμβιβασμένο James Cameron και από τραγούδια τύπου Celine Dion. (Φωκίωνας Χαροκόπος από το Byteme.gr)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για το Avatar, ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτό, και βαθμολογήστε το και εσείς, πατώντας εδώ.

7)   (500) Days of Summer του Marc Webb Βαθμολογία 77% Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 9/ Συνολική συνοχή απόψεων 71%

Η ρομαντική κωμωδία τού Marc Webb αποδείχτηκε μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες του 2009, αν και πήρε πολλά αφηγηματικά ρίσκα, κάτι που οδηγεί συνήθως σε θετικές κριτικές αλλά χαμηλές εισπράξεις και αποδοχή από το ευρύ κοινό.

Η αφήγηση της κωμωδίας δεν είναι γραμμική αλλά πηγαίνει μπρος και πίσω στο χρόνο, τα ερωτικά κλισέ ανατρέπονται και υπάρχει έντονος ρεαλισμός.
Η θαρραλέα «συνταγή» φαίνεται όμως ότι δένει και οι πειραματισμοί της γίνονται ιδιαίτερα διασκεδαστικοί, ενώ τα όποια αδύναμα σημεία στους διαλόγους και οι «αμερικανιές» ενσωματώνονται στην όλη ροή ως σχόλια πάνω στην εποχή μας.

Οι πειραματισμοί φαίνονται να ευνοούν πλέον τις ταινίες που τολμούν, προφανώς επειδή το κοινό έχει κουραστεί από τις χιλιομασημένες κλισέ ιστορίες και τις «τρελές» καταστάσεις/φάρσες στο στυλ των ταινιών όπου πρωταγωνιστεί ο Τζιμ Κάρεϊ, που είναι μεν διασκεδαστικές αλλά προσβάλλουν συνήθως ελαφρά τη νοημοσύνη του θεατή. Εδώ έχουμε μια συναισθηματική κωμωδία που προβληματίζει και που ξεπερνά την εφηβική συναισθηματικότητα στην οποία «κολλάνε» οι περισσότερες άλλες ρομαντικές κωμωδίες…

Πατήστε εδώ για να δείτε το trailer με ελληνικούς υπότιτλους.

Έγραψαν για το 500 Days of Summer

• …Η ταινία συγκέντρωσε τόσο πολύ τα φώτα της δημοσιότητας γιατί επιτέλους παρουσιάζει κάτι διαφορετικό στο είδος των κομεντί. Ο έρωτας δεν είναι αμοιβαίος, το τέλος είναι μοιραίο, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και η νέα αρχή δίνει το πιο κατάλληλο τέλος για μια ταινία που ξεχωρίζει και εκπλήσσει ευχάριστα. (Γιάννης Πατλάκας από το cinefreaks.gr)
• …Το 500 days with Summer, ήταν η πρώτη ταινία, ως τώρα, της φετεινής χρονιάς που με ξάφνιασε ευχάριστα.  Τελικά δεν είναι λίγες οι φορές που δεν χρειάζεται ένα απρόσμενο σενάριο, κάποια ευφάνταστη σύλληψη για να  λάμψει μια ταινία. (Από το Comfis.gr)
• …Όταν το πρότυπο είναι ο Πρωτάρης, και όχι το Ψωνίζω άρα Υπάρχω, βαδίζουμε σε καλό έδαφος, στέρεο στην κινηματογραφική αναφορά. Μια από τις ευχάριστες, μελαγχολικές, μυαλωμένα αισιόδοξες εκπλήξεις της χρονιάς. (Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος από το Lifo.gr)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για το 500 Days of Summer, ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτό, και βαθμολογήστε το και εσείς, πατώντας εδώ.

8)   Ακαδημία Πλάτωνος Του Φίλιππου Τσίτου Βαθμολογία 76% Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 10 / Συνολική συνοχή απόψεων 71%

Στην 8η θέση των καλύτερων κριτικών σύμφωνα με το σύστημα αξιολόγησης του Critics.gr, έχουμε μια ελληνική ταινία με πρωτόγνωρο ρεαλισμό και επιθετική διάθεση απέναντι στο νεοελληνικό ρατσισμό και στην ξενοφοβία. Ένας ρατσιστής «Ελληναράς» μαθαίνει μέσα από μια συγκυρία ότι είναι Αλβανός, και έρχεται έτσι σε σύγκρουση με όσα ήθελε προηγουμένως να πιστεύει.

Πρόκειται για μια από τις λιγοστές ταινίες της εγχώριας παραγωγής που θέλει πραγματικά να σχολιάσει καταστάσεις και πράγματα. Κατάφερε έτσι να αποσπάσει θετικότατες κριτικές, που της εξασφαλίζουν ένα καλό μέλλον, αν όχι στις κινηματογραφικές αίθουσες, τουλάχιστον στην αγορά ενοικίασης ταινιών.

Στα συν της ταινίας βρίσκεται η ερμηνεία του Αντώνη Καφετζόπουλου, που κατά γενικά ομολογία είναι η καλύτερη ερμηνεία στα τελευταία 20 χρόνια της πλούσιας καριέρας του.

Έγραψαν για την Ακαδημία Πλάτωνος

• …Είναι καταπληκτικό πως στην ουσία σκηνοθετεί κάτι λίγα εκατο­στά γης μέσα στα οποία κινούνται οι άν­θρωποί του, οι ήρωές του, οι χαρακτήρες του. Όμως πόσο περιεχόμενο δίνει σε αυ­τά τα λίγα μέτρα γης! (Παναγιώτης Τιμογιαννάκης από το Yupi.gr)
• …Παρεΐστικη ατμόσφαιρα την οποία θα ζήλευε ακόμη και ο Τζιμ Τζάρμους, γήινο, γλυκόπικρο χιούμορ, εύστοχες παρατηρήσεις, όπως π.χ. το ότι κανένας Ελληνας δεν εργάζεται, παρά μόνον οι ξένοι, βαθιά ευαισθησία… (Ιωάννης Ζουμπουλάκης από Το Βήμα)
• …H ωριμότητα και η μαεστρία του Τσίτου σώζει την ταινία από το να γίνει ένα (αντι)ρατσιστικό μπάχαλο, κρατώντας επιδέξια τα σεναριακά χαλινάρια χωρίς να καταδικάζει ούτε και να αγιοποιεί, αφαιρώντας έξυπνα την όποια υπερβολή στη σκηνοθεσία και καθοδηγώντας τους ηθοποιούς του με έμπνευση… (Σπύρος Θωμόπουλος από το Nooz.gr)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για το Ακαδημία Πλάτωνος, ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτό, και βαθμολογήστε το και εσείς, πατώντας εδώ.

9)   Τι Απέγινε η Έλι; Του Ασγκάρ Φαραντί Βαθμολογία 75% Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 14 / Συνολική συνοχή απόψεων 75%

Μια ιρανική απάντηση στην παντοδυναμία του δυτικού κινηματογράφου κερδίζει επάξια την 9η θέση των καλύτερων ταινιών του 2009.

Πρόκειται για μια διαφορετική ματιά στην ιρανική κοινωνία, η οποία αποδεικνύεται πολύ διαφορετική από αυτό που περιμένουν να αντικρίσουν οι δυτικές προκαταλήψεις μας.
Νέοι, μοντέρνοι Ιρανοί, εμπλέκονται σε ένα κοινωνικό δράμα που ξετυλίγεται γύρω από την εξαφάνιση μιας κοπέλας, μέσα από το οποίο αποκαλύπτεται η αποξένωση και το αδιέξοδο των μεσαίων και ανώτερων κοινωνικών τάξεων του σημερινού Ιράν.
Η ταινία πέρα από το ενδιαφέρον της ως «κρυφοκοίταγμα» στην ιρανική κοινωνία, έχει γρήγορη εξέλιξη και αγωνία και κορυφώνεται σε ένα φινάλε που ξεφεύγει από κάθε κλισέ.
Η «Έλι» κέρδισε την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Έγραψαν για το Τι Απέγινε η Έλι;

• …Αυτό, επιπροσθέτως, που μας έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση είναι ότι δεν εντάσσεται στη συνήθη θεματολογία του ιρανικού κινηματογράφου, ούτε και σε αυτή του ευρωπαϊκού… (Από το Cinemainfo.gr)
• …Μέσω του διαλόγου κυρίως, η πολυπλοκότητα της ιστορίας φτάνει σε ένα σχεδόν συναρπαστικό επίπεδο. Ένα φαινομενικά κλειστό δράμα θέτει ερωτήματα για το σωστό και το λάθος, τον καταναγκασμό που επιβάλλει η κοινωνία και τα ψέματα που οι άνθρωποι λένε στους άλλους, αλλά και στους εαυτούς τους. (Εύα Παραδείση από το Cinemanews.gr)
• …Με νηφάλια κάμερα (μόνο στη σκηνή της ταραγμένης θάλασσας χάνει την ψυχραιμία του συμπλέοντας με τον πανικό) επιχειρεί να δώσει το στίγμα μιας κοινωνίας που ψάχνεται ανάμεσα στις αγκυλώσεις της θεοκρατικής παράδοσης και την ανάγκη για ελευθερία. (Κωνσταντίνος Καϊμάκης από το City Press)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για το Τι Απέγινε η Έλι, ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτό, και βαθμολογήστε το και εσείς, πατώντας εδώ.

10) Χάρι Πότερ, Ο Ημίαιμος Πρίγκηψ Του Ντέιβιντ Γέιτς Βαθμολογία 74% Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 16 / Συνολική συνοχή απόψεων 61%

Ο Ημίαιμος Πρίγκηπας, που βασίζεται στο προτελευταίο βιβλίο της σειράς τής Τζόαν Ρόουλινγκ, προκάλεσε ένα τσουνάμι ενθουσιασμού στους οπαδούς του μικρού μάγου με τα στρόγγυλα γυαλιά.
Η ταινία είναι πολύ πιο ώριμη και ενδιαφέρουσα από ό,τι οι προηγούμενες, καθώς ο Χάρι Πότερ ξεφεύγει από τα αδιάφορα «προβλήματα» των προηγούμενων ταινιών και αρχίζει να αντιμετωπίζει πιο ουσιαστικές καταστάσεις.
Η σκηνοθεσία είναι ευρηματική και σκοτεινή και οι χαρακτήρες αρχίζουν να αποκτούν περισσότερες «διαστάσεις» από ό,τι στις προηγούμενες ταινίες.

Βέβαια, δεν νομίζουμε ότι η επιτυχία της ταινίας οφείλεται τόσο στα παραπάνω, όσο στο γεγονός ότι το «φαινόμενο Χάρι Πότερ» έχει πλέον γιγαντωθεί και εξελίχθηκε στο υπέρτατο –εμπορικό– παραμύθι των καιρών μας, το οποίο δεν μπορείς πλέον να αποφύγεις όσο και αν προσπαθείς. Ο Χάρι Πότερ σε περιμένει στη γωνία, μέχρι τουλάχιστον τις δύο επόμενες ταινίες, που θα βασίζονται στο τελευταίο βιβλίο της σειράς, και στο οποίο ο Πότερ –επιτέλους;– θα πεθάνει, για να αναστηθεί για μια και καλή στα Box-office όλου του πλανήτη!

Έγραψαν για το Χάρι Πότερ, Ο Ημίαιμος Πρίγκηψ

• …Διαθέτει τη γοητεία που έτσι κι αλλιώς διαθέτουν οι ταινίες αυτής της σειράς, τους εξαιρετικούς σπουδαίους ηθοποιούς σε δεύτερους ρόλους κι έχει μια καταπληκτική αρχή που σε βάζει αμέσως σε ατμόσφαιρα… (Ιάσονας Τριανταφυλλίδης από τον Αδέσμευτο Τύπο)
• …Μικρές εφετζίδικες πινελιές θυμίζουν το ότι βρίσκεσαι στην εν λόγω σειρά και η δράση του ενός τετάρτου μέσα σε δυόμιση ώρες δεν σώζει ούτε τα προσχήματα… (Σταύρος Γανωτής από το Cine.gr)
• …Η έκτη ταινία διαρκεί περισσότερο από την προηγούμενη και αποδίδονται με ικανοποιητική λεπτομέρεια όλα σχεδόν τα στοιχεία του βιβλίου. (Από το kritiki.gr)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για το Χάρι Πότερ, Ο Ημίαιμος Πρίγκιψ, ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτό, και βαθμολογήστε το και εσείς, πατώντας εδώ.

11)  Στρέλλα του Πάνου Κούτρα Βαθμολογία 73% Σύνολο κριτικών ΜΜΕ 14 / Συνολική συνοχή απόψεων 70%

Δεν μπορούσαμε να αφήσουμε τη Στρέλλα του Πάνου Κούτρα έξω από τη λίστα των καλύτερων ταινιών της χρονιάς.
Η Στρέλλα, που επικεντρώνεται γύρω από τη σχέση ενός αποφυλακισμένου με μια τρανσέξουαλ πόρνη, απορρίφθηκε δύο φορές από το Κέντρο Ελληνικού Κινηματογράφου εξαιτίας του θέματός της, αλλά έγινε δεκτή με ενθουσιασμό στο Φεστιβάλ του Βερολίνου και από το γαλλικό κοινό.

Πρέπει να τονίσουμε ότι αυτή η ταινία, που πολλοί χαρακτήρισαν ως την καλύτερη ελληνική ταινία της χρονιάς και ως την πρώτη πραγματικά «ευρωπαϊκή» ελληνική ταινία, γυρίστηκε με κεφάλαια και χρήματα που εξασφαλίστηκαν από συγγενείς, γνωστούς και φίλους του σκηνοθέτη!

Ανάμεσα στα πολλά θετικά χαρακτηριστικά της ταινίας είναι το χιούμορ της και η ερμηνεία της πραγματικής τρανσέξουαλ ηθοποιού, Μίνας Ορφανού.

Έγραψαν για το Στρέλλα

• …Πιραντέλο, Αλμοδόβαρ, αρχαία τραγωδία, μελό του Στράντζαλη αλλά και του Ντάγκλας Σερκ, ιταλικό γκροτέσκο, απίθανος ερωτισμός, κάθαρση και πρόταση για νέο οικογενειακό μοντέλο -της τρελής με άλλα λόγια!- συνυπάρχουν σε ένα όλον κι ο θεατής το ρουφάει. (Από το Uncut)
• …Ο Κούτρας μπήγει το μαχαίρι στο κόκαλο αλλά ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει. Και έχει χιούμορ, χωρίς ποτέ να ξεφτιλίζει το θέμα του. (Από Το Βήμα)
• …Η Στρέλλα είναι ένας απολύτως πραγματικός άνθρωπος και όχι περσόνα κάποιας μυθολογίας, και η Μίνα Ορφανού που τον υποδύεται αφήνει για πάντα το αποτύπωμά της. (Χάρης Καλογερόπουλος)

Βρείτε στο Critics.gr περισσότερες κριτικές για το Στρέλλα, ανακαλύψτε τους κριτικούς που έγραψαν για αυτό, και βαθμολογήστε το και εσείς, πατώντας εδώ.