Πριν μερικές μέρες δημοσιεύσαμε το βίντεο του Max Keiser για τους πραγματικούς υπεύθυνους της Οικονομικής Κρίσης της Ελλάδας. Σήμερα, παραθέτω ένα άλλο κείμενο, που παρουσιάζει τα πράγματα από μια τελείως διαφορετική σκοπιά. Πρόκειται για ένα κείμενο του γνωστού “νεο-φιλελεύθερου” πολιτικού και οικονομολόγου Α. Ανδριανόπουλου… —>
Μας εγκατέλειψαν λοιπόν οι φίλοι και οι σύμμαχοί μας. Σε μια άσχημη για την Ελλάδα στιγμή οι ξένοι βρέθηκαν απέναντι, αντί να είναι στο πλευρό μας. Οι Γερμανοί μάλιστα τόλμησαν να ασκήσουν κριτική για κάποια ιερά θέσφατα της δημόσιας ζωής μας. Όπως είναι οι πρόωρες συντάξεις σε υγιέστατες γυναίκες και σε κόρες κρατικών λειτουργών. Πως είναι δυνατόν λοιπόν να στρέφονται εναντίον μας εκείνοι ακριβώς που σε τέτοιες ώρες όφειλαν να μας στηρίξουν και να μας απελευθερώσουν απo τα αρπακτικά νύχια των διεθνών κερδοσκόπων;
Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η κεντρική καινούργια αφήγηση που διακινείται από πολιτικά στελέχη διαφορετικών χώρων, σχολιαστές και ΜΜΕ προς τα αυτιά ενός ουσιαστικά αποσβολωμένου λαικού ακροατηρίου. Και κινδυνεύει να γαλουχήσει ψυχώσεις και αρνητικά αντανακλαστικά που θα πληρώσουμε και πάλι ακριβά στο μέλλον. Μόνιμα για το κάθε τι δυσάρεστο αναζητούμε αποδιοπομπαίους τράγους. Που θα μας καθησυχάσουν ψυχικά και θα από-ενοχοποιήσουν κάθε ίχνος ενδεχόμενης ευθύνης που κάποιοι πιθανότατα θα μπορούσαν ενδόμυχα να αναπτύξουν.
Υπάρχουν κατ αρχήν ζητήματα θεσμικής φύσης που επιμένουμε να αγνοούμε. Η συνθήκη του Μάαστριχτ απαγορεύει ρητά την οικονομική στήριξη μέλους της ευρωζώνης που αδυνατεί να ανταποκριθεί στα κριτήρια του ελλείμματος. Κι από την άλλη η βασική ανησυχία της Γερμανίας και άλλων χωρών είναι η σταθερότητα του νομίσματος. Κάτι εξ άλλου που έχει διατυπωθεί και σε απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας. Κινήσεις λοιπόν χρηματοδότησης που βρίσκονται έξω από τις προυποθέσεις δημιουργίας της ευρωζώνης αποτελούν για τους Γερμανούς παράνομες κινήσεις, ικανές να οδηγήσουν την χώρα, την Γερμανία δηλ., εκτός ζώνης του ευρώ!!
Μέσα στο πλαίσιο αυτό οφείλει κάποιος να εκτιμήσει και τις δικές μας πολιτικές που προκάλεσαν το πρόβλημα. Υπερδανεισμός για κατανάλωση, «αναδιανομή»(!) εισοδήματος με δανεικά, το δημόσιο μηχανισμός απορρόφησης της ανεργίας και, μέσω διαφθοράς, «σκοτεινής» διόγκωσης των εισοδημάτων. Επίπλαστη ευημερία με χρήματα που δεν υπήρχαν και με τις ενισχύσεις της ευρωπαικής ένωσης – που σήμερα βέβαια – μετά τις αποκαλύψεις – ενοχλεί τους σκληρά εργαζόμενους λαούς της.
Μετά την αναθεώρηση του ελλείμματος προς τα πάνω, γίναμε η χώρα με το μεγαλύτερο έλλειμμα και την μικρότερη αξιοπιστία στην ΕΕ, μειώνοντας την δυνατότητα εξυπηρέτηση του χρέους. Η έλλειψη μέτρων για αρκετούς μήνες έκανε τα πράγματα χειρότερα. Όσοι επενδυτές είχαν ελληνικά ομόλογα έτρεξαν να αγοράσουν ασφάλεια. Η ασφάλεια ακρίβυνε, ακολουθώντας τα spreads των ομολόγων. Κάποια hedge funds στοιχημάτισαν υπέρ της χρεοκοπίας ενώ κάποια άλλα κατά. Μετά τα μέτρα και κάποιες λεκτικές εγγυήσεις, η πιθανότητα χρεοκοπίας μειώθηκε. Κάποια hedge funds βγάλανε λεφτά, κάποια άλλα έχασαν.
Είναι φανερό πως μοναχά κοιτώντας στον καθρέφτη θα αντικρύσουμε τον πραγματικό υπεύθυνο των σημερινών μας αδιεξόδων. Άποιοι όμως που στον καθρέφτη βλέπουν μόνιμα τον Μεγαλέξανδρο δύσκολα θα ομολογήσουν την αλήθεια. Ανακουφίζονται ανακαλύπτοντας υπεύθυνους κάπου αλλού. Τους Αμερικάνους, τους Γερμανούς, τους Εβραίους, τους κερδοσκόπους, την παγκοσμιοποίηση και, βέβαια, τους μεταρρυθμιστές και τους …νεοφιλελεύθερους. Δεν βλέπουν ποτέ την δική μας τσαπατσουλιά, απληστία, πονηριά και, πολλές φορές, ανικανότητα. Δυστυχώς, τώρα πιά άρχισαν να τα βλέπουν όλοι οι άλλοι.
Ανδρέας Ανδριανόπουλος
Ποιος από τους δύο λέει την αλήθεια; Ο Keizer ή ο Ανδριανόπουλος;
Δυστυχώς, και οι δύο… Το γεγονός ότι έχουμε αφήσει κάποιους μεγαλοτραπεζίτες του εξωτερικού να κάνουν φαγοπότι πάνω στο πτώμα της οικονομίας μας, δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε και εμείς υπεύθυνοι που αφήσαμε το πράγμα να φτάσει σ’ αυτά τα χάλια…
Όλη αυτή η ασυδοσία των προηγούμενων ετών, από μεγάλο μέρος των πολιτών, οδήγησε τελικά εκεί που ήταν αναμενόμενο από όσους είχαν λίγο μυαλό ότι θα οδηγήσει…











Κάποτε, μια χώρα με αδύναμη οικονομία, για να αποφύγει το χρόνιο πληθωρισμό, αποφάσισε να υιοθετήσει ένα από τα πιο ισχυρά νομίσματα του πλανήτη.
Ο πληθωρισμός μειώθηκε κατακόρυφα μέσα σε λίγα χρόνια, τα χαμηλά επιτόκια τροφοδότησαν την κατανάλωση, τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν φτηνά και η ψευδαίσθηση της καλοπέρασης εδραιώθηκε στους πολίτες της…
Η οικονομία όμως έπασχε από χρόνια και βαθιά προβλήματα, και τίποτα δεν γινόταν προς την κατεύθυνση της λύσης τους. Η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και το ξέπλυμα χρήματος βασίλευαν, ενώ ο δανεισμός του κράτους, λόγω της σταθερής ισοτιμίας του νομίσματος, γινόταν όλο και πιο φτηνός. Έτσι η κυβέρνηση της χώρας κατέφευγε όλο και πιο συχνά σ’ αυτόν για να καλύψει τις ανεπάρκειες της οικονομίας…
Με αυτόν τον τρόπο τα ελλείμματα μεγάλωναν, το χρέος αυξανόταν και η κυβέρνηση δανειζόταν για να το ξεπληρώσει ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα ακόμη περισσότερο χρέος. Ταυτόχρονα, το νόμισμα λόγω της σταθερής ισοτιμίας δεν μπορούσε να υποτιμηθεί, ενώ την περίοδο εκείνη γινόταν όλο και ισχυρότερο, με αποτέλεσμα τα προϊόντα της να γίνονται πιο ακριβά στο εξωτερικό, η οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική και οι ξένες επενδύσεις πιο σπάνιες.. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι ανταγωνιστικές της χώρες γίνονταν συνεχώς φτηνότερες μέσω της υποτίμησης των δικών τους νομισμάτων και τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια στράφηκαν εκεί.
Έτσι, η χώρα δανειζόταν χωρίς να παράγει αρκετά και ζούσε αμέριμνα πέρα από τις δυνατότητές της, μέχρι που κάποια στιγμή οι δανειστές της άρχισαν να απαιτούν περισσότερες εξασφαλίσεις με τη μορφή υψηλότερων τόκων, για να συνεχίσουν να τη δανείζουν. Αυτό δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο: το υπέρογκο χρέος έκανε ακριβό το δανεισμό και ο ακριβός δανεισμός αύξανε κι άλλο το χρέος.
Κάποτε έγινε το αναμενόμενο: Η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε αδυναμία εξόφλησης του χρέους της προς τους δανειστές της, δηλαδή πτώχευση.
Ο δανεισμός σταμάτησε, η σύνδεση της ισοτιμίας έπαψε, με αποτέλεσμα μια τεράστια υποτίμηση του παλιού νομίσματος (που επανήλθε), η οποία οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση: οι εισαγωγές έγιναν πανάκριβες και χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν. Ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πέρασε στην ανεργία, μισθοί, συντάξεις και παροχές μειώθηκαν δραματικά και αποταμιεύσεις εξανεμίστηκαν.
Όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά υποχρεωμένη να δεχτεί.
Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και τα τραύματα της οικονομίας δεν επουλώθηκαν ποτέ.
(Πρόκειται για την Αργεντινή, η οποία κήρυξε πτώχευση το 2001. Το αργεντίνικο πέσος είχε συνδεθεί με το δολάριο δέκα χρόνια νωρίτερα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες χώρες, κυβερνήσεις και οικονομικές καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.)