Το 2008 ήταν μια χρονιά δύσκολη. Παράξενη.

Γεμάτη ανατροπές για μένα αλλά και για πάρα πολλούς ανθρώπους που γνωρίζω.

Ήταν μια χρονιά που με υποχρέωσε να αναθεωρήσω τη ζωή μου, που με έφερε πολλές φορές σε δύσκολη θέση και προσωπικά και επαγγελματικά, που με ανάγκασε να κάνω πράγματα που δεν ήθελα, που με ανάγκασε να έρθω σε σύγκρουση με τους άλλους και με τον εαυτό μου…

Αν ήταν βέβαια μόνο τα προηγούμενα, θα ήταν ίσως μια καλή χρονιά.

Γιατί όλα τα προηγούμενα, πολλές φορές αποδεικνύονται σκαλοπάτια και αλτήρες προσωπικής εξέλιξης.

Αλλά το 2008 ήταν επίσης μια σκοτεινή και «βαλτωμένη» χρονιά.

Πέρασε χωρίς κάποια πραγματική πρόοδο, ούτε για μένα, ούτε για τους πολλούς γύρω μου.

Κανένα από τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας δεν λύθηκε.

Κανένας άνθρωπος δεν μας μετέδωσε το μήνυμα μιας πραγματικής ανόδου και εξέλιξης.

Κανένα μεγάλο βήμα δεν έγινε σε τεχνολογικό ή πολιτιστικό ή καλλιτεχνικό επίπεδο.

Ήταν μια χρονιά που δεν μας προχώρησε προς τα εμπρός κι ας χιλιάδες πράγματα άλλαξαν στη διάρκειά της.

Απλώς άλλαξαν.Δεν εξελίχθηκαν, δεν ανελίχθηκαν, δεν βελτιώθηκαν.

Τουλάχιστον εμένα, έτσι μου φαίνεται.

Αν για εσάς άλλαξε κάτι σημαντικό, αν νιώσατε ότι κάτι «πήγε μπροστά», γράψτε το εδώ, για να μην ξεχαστεί.

Εγώ όμως, αυτές τις τελευταίες ώρες του 2008, νιώθω ότι ήταν μια χρονιά που σε μερικές δεκαετίες η ανθρωπότητα θα την ξεχάσει, όπως ξέχασε αμέτρητες άλλες χρονιές.

Όπως κανείς δεν θυμάται το 1933 ή το 1977 ή το 1988 -ή το 2003 ακόμη- έτσι φοβάμαι ότι θα χαθεί κάποτε και το 2008 από τη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας.

Ακόμη και τα μεγάλα γεγονότα που ξέρουμε ότι ξεκίνησαν το 2008, όπως η παγκόσμια οικονομική κρίση, όπως ο φόνος του Αλέξη που έβγαλε στους δρόμους τόσες χιλιάδες ανθρώπους, νιώθω ότι βαθιά μέσα μας όλοι υποψιαζόμαστε ότι είναι απλώς προμηνύματα μεγαλύτερων γεγονότων, που θα γίνουν ίσως μέσα στο 2009 ή στα χρόνια που θα ακολουθήσουν.

Νιώθω ότι όλοι μέσα μας γνωρίζουμε ότι η πραγματική κρίση, η οποία θα κάνει τον «πολιτισμό» μας να συγκλονιστεί, δεν ήρθε ακόμη.

Τη νιώθω να περιμένει εκεί έξω, με σκοτεινά μάτια και με απειλητικό χαμόγελο στα χείλη της, και να πλέκει παράξενες καταστάσεις και εμπειρίες για όλους μας.

Ας ελπίσουμε ότι αυτή η κρίση τουλάχιστον θα μας προσφέρει μια προσωπική πνευματική εξέλιξη…

Καταλαβαίνω ότι δεν είναι οι συνηθισμένες ευχές για έναν καλύτερο χρόνο αυτές.

Αλλά ελπίζω ότι καταλαβαίνετε τι ακριβώς εύχομαι.

Δεν θέλω μια συνηθισμένη ακόμη χρονιά, για αυτό και δεν σας εύχομαι συνηθισμένες ευχές.

Κάντε το 2009 σημαντικό, ό,τι και αν σημαίνει αυτό για εσάς.

Μην το αφήσετε να χαθεί όπως το 2008.